Επικοινωνήστε μαζί μας

divemag2009@gmail.com

Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010

ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΕΝΤΑΡΑΚΗ ΠΑΜΕ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΩ!!!!



Η συνέντευξη είναι αναδημοσίευση από το περιοδικό ΚΥΝΗΓΙ της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

Συνήθως όλοι λένε πως η ομορφιά δεν συμβαδίζει με τη δύναμη και την εξυπνάδα। Τι γίνεται όμως όταν μια γυναίκα κάνει πολεμικό ρεπορτάζ στο Ιράκ και στον ελεύθερο χρόνο της ξεμοναχιάζει με το ψαροντούφεκό της όλα τα ψάρια του ντουνιά;

Στην Ειρήνη Φ. Κουτσαύτη


Η
Ευτυχία Πενταράκη δεν είναι η συνηθισµένη περίπτωση µιας όµορφης δηµοσιογράφου। Είναι υπέρµαχος του κυνηγιού, έχει ένα ψαροντούφεκο που δεν αστειεύεται και που όταν κάποιος την πολυζορίσει, λύνει τις διαφορές της στη θάλασσα. Τι άλλο να περίµενε κανείς από µια γυναίκα που στον πόλεµο του Ιράκ µετά τις πρώτες βόµβες άλλαζε πλευρό και κοιµόταν αφού «… έτσι είναι το πολεµικό ρεπορτάζ. Δεν πρέπει να είσαι ούτε υπερευαίσθητος, αλλά ούτε και αναίσθητος. Εχεις πάει για να φέρεις εις πέρας µια δουλειά. Αν δεν µπορείς, τα µαζεύεις και φεύγεις».

Πώς εµπλακήκατε µε τα «άγρια ένστικτα» της θήρευσης; Ετσι λένε πολλοί, αλλά εγώ δεν συµφωνώ καθόλου µε αυτό. Το υποβρύχιο ψάρεµα είναι ένα πολύ σηµαντικό µου κοµµάτι, το οποίο ασκώ πολλά χρόνια. Πλέον είναι τρόπος ζωής και δεν το θεωρώ καθόλου ξένο και αφύσικο. Αυτό µε ολοκληρώνει και µε γεµίζει.

Πότε ξεκινήσατε;
Πολύ µικρή στη Μύκονο, όπου και µεγάλωσα. Πριν καν κλείσω τα 10 ο αδελφός µου που είναι 4,5 χρόνια µεγαλύτερος µε µύησε, χωρίς να το θέλει, στα µυστικά της θάλασσας. Πήγαινε µε ένα καµάκι να βγάλει χταπόδια (τότε οι θάλασσες ήταν γεµάτες θηράµατα) και µε έπαιρνε µαζί. Η συµφωνία ήταν να του κουβαλάω τα πράγµατα και να ακολουθώ κολυµπώντας λίγα µέτρα πίσω χωρίς να τον ενοχλώ, αλλιώς δεν θα µε ξαναέπαιρνε! Εγώ συµφωνούσα σε ό,τι µου ζητούσε, αρκεί να πήγαινα µαζί στις περιπέτειές του. Φαντάσου το θέαµα! Δυο πιτσιρίκια µια σταλιά να κουβαλούν κάτι χταπόδια πιο µεγάλα απ’ το µπόι τους. Πηγαίναµε µάλιστα και στο φωτογραφείο της γειτονιάς, γιατί τότε δεν είχαµε φωτογραφική µηχανή να φωτογραφηθούµε µε τα θηράµατα. Ε, δεν ήθελε και πολύ… Αυτή η µαγεία µε άγγιξε τότε και µε ακολουθεί µέχρι σήµερα.

Πώς κρίνετε τους κυνηγούς της στεριάς;
Είµαι κι εγώ κυνηγός, απλώς σε ένα άλλο πεδίο। Μακάρι, και ειλικρινά το λέω αυτό, να είχα χρόνο να µπορώ και να κυνηγώ. Εδώ και χρόνια ψαρεύω κάθε Σαββατοκύριακο, ό,τι καιρό κι αν έχει. Είναι χειµώνας, καλοκαίρι, ρίχνει χιόνι ή χαλάζι; Εγώ είµαι στη θάλασσα. Πηγαίνοντας αξηµέρωτα πολλές φορές για ψάρεµα βλέπουµε τζιπ κυνηγών µε σκύλους στα σκυλόκουτα. Με ρωτάει λοιπόν το ζευγάρι µου (ο άνθρωπος που ψαρεύουµε µαζί) «πού πάνε οι τρελοί;», κι εγώ απαντώ, «µα το ίδιο θα λένε κι αυτοί για εµάς». Πολλές φορές όµως νωρίς το πρωί πετάγεται κανένα κοτσύφι, καµιά τσίχλα και µε το που το βλέπω πατάω φρένο και λέω «ένα όπλο, ρε παιδιά! Ενα όπλο!». Αυτό είναι ένστικτο που το έχουµε όλοι οι κυνηγοί, ανεξαρτήτως αν το θήραµα που κυνηγάµε πετάει ή κολυµπάει.

Οι φίλοι σας κυνηγούν; Οι πάντες. Ισως κι αυτός να είναι άλλος ένας λόγος που θα ήθελα να κυνηγώ κι εγώ στη στεριά, όµως δεν έχω το χρόνο. Φίλοι µου µάλιστα µου στέλνουν µηνύµατα και µου λένε: «Θα έρθω το βράδυ απ’ το σπίτι, να σου δείξω τι έχω χτυπήσει». Ελα όµως που δεν µπορώ να θυσιάσω ούτε µία ώρα απ’ το ψάρεµα για οτιδήποτε άλλο.

Το αγαπάτε τόσο πολύ;
Θεωρώ ότι µια ελεύθερή µου ώρα µακριά απ’ τη θάλασσα είναι µια ώρα χαµένη. Λέω στους φίλους µου ότι είµαι συνειδητοποιηµένη και δεν θέλω να πάω για κυνήγι, γιατί είµαι σίγουρη ότι θα µου αρέσει και θα κολλήσω. Εκεί πια δεν θα έχω χρόνο να κάνω απολύτως τίποτα άλλο. Τουλάχιστον οι άνθρωποί µου σήµερα ξέρουν ότι είµαι στη θάλασσα. Μετά θα πάθουν σύγχυση. Πού θα είµαι; Με λέπια ή µε φτερά;

Οι άντρες που σας βλέπουν τόσο δυναµική τι λένε;
Μεγάλη ιστορία αυτή! Ο κύκλος µου που µε ξέρει γνωρίζει καλά ότι το ψάρεµα είναι αναπόσπαστο κοµµάτι µου. Οι υπόλοιποι… Τι να πω; Εχουν συµβεί τα πάντα. Κάποιοι µε κοιτάζουν όλο έκπληξη, άλλοι πάλι µε αµφισβήτηση.

Θα µου πείτε κάποιο ευτράπελο, όσον αφορά τα ψάρια και τους άντρες;
Αυτό που γίνεται πολύ συχνά είναι πως γυρνώντας απ’ το ψάρεµα βγαίνουµε έξω και ξύνουµε τα ψάρια στη θάλασσα। Τους καλοκαιρινούς λοιπόν µήνες όποιος περνάει (γιατί το χειµώνα είναι πιο σπάνιο, αφού τριγυρνάµε στις ερηµιές), βλέπει τα ψάρια και λέει στο εκάστοτε ζευγάρι µου: «Μπράβο, ρε φίλε, ωραία ψάρια έβγαλες!». Εγώ δεν υπάρχω! Τι κι αν φοράω τη στολή, τι κι αν έχω το σηµάδι απ’ τη µάσκα; Δεν παίζει ρόλο! Γυρίζει λοιπόν το ζευγάρι µου και λέει «η κοπελιά τα ’πιασε» κι εκεί βλέπεις το απίστευτο ύφος του περαστικού µε το στιλάκι, «ναι, καλά…». Εχει γίνει πια τόσες πολλές φορές, ώστε έχω φτάσει σε σηµείο να το διασκεδάζω.

Είναι το κλασικό, «έλα µωρέ, τι µπορεί να κάνει µια γυναίκα»।
Πάµε στη θάλασσα να τους δείξω τι µπορώ να κάνω। Οποιος έχει αντίρρηση και όρεξη για αµφισβητήσεις, να! Εκεί είναι η θάλασσα και µας περιµένει.

Για άλλη µια χρονιά έγινε προσφυγή στο ΣτΕ για διακοπή του κυνηγίου।
Ποια είναι η άποψή σας; Είµαι αντίθετη στις απαγορεύσεις. Ολοι εµείς, οι συνειδητοποιηµένοι κυνηγοί της στεριάς και της θάλασσας, είµαστε απ’ τους λίγους τυχερούς που µπορούµε και ξέρουµε να προστατεύουµε το περιβάλλον και το χώρο που κυνηγάµε. Οσοι έχουµε άδειες σεβόµαστε τους νόµους και δηλώνουµε εµπράκτως τη συνειδητοποίησή µας, χωρίς να κάνουµε παρανοµίες. Παλεύουµε µόνιµα να αποτρέπουµε άλλους από το να παρανοµούν και παίρνουµε µόνο ό,τι πρέπει από το χώρο µας και τίποτα παραπάνω. Είµαστε οι άνθρωποι που δεν απλώνουµε το χέρι µας στο σούπερ µάρκετ για να αγοράσουµε το προκάτ φαγητό, αλλά το παίρνουµε από τη φύση. Είναι πραγµατικά άδικο και κρίµα σε αυτούς τους ανθρώπους να κόβεις τα φτερά και να τους στερείς αυτό το υπέροχο συναίσθηµα του να ζουν µέσα στη φύση। Οπως το πάνε, σε λίγα χρόνια δεν θα µας αφήνουν να βρισκόµαστε στη φύση και να βιώνουµε αυτό που κάνουµε χρόνια τώρα. Δηλαδή, τι θέλουν; Να µας κλείσουν µέσα στα σπίτια και να τρώµε φαγητά σε σκόνη µαγειρεµένα στα µικροκύµατα; Κάντε µας τη χάρη!

Ενας «πλαστικός» κόσµος απλώνεται µπροστά µας
Ακριβώς! Τι πιο υγιές για έναν άνθρωπο από το να µπορεί να παίρνει τα βουνά, να περπατά, να γυµνάζεται, να αναπνέει καθαρό αέρα και να απλώσει το χέρι, το όπλο ή τη σφεντόνα του και να κυνηγήσει; Μιλάµε για ένα αρχαίο ένστικτο µέσα στη φύση του ανθρώπου και ξαφνικά θέλουν να το φιµώσουν και να µας το στερήσουν!

Ποια είναι η άποψή σας για τους αυτοαποκαλούµενους «οικολόγους»;
Είναι η µέγιστη υποκρισία να µου λέει κάποιος ότι είναι οικολόγος και να µην έχει βγει απ’ το σπίτι του να πάει να δει τι είναι στην πραγµατικότητα η φύση. Είµαστε πιο οικολόγοι απ’ τους οικολόγους! Θα σου πω τι κάνουµε εµείς: Βλέπουµε µικρά ροφάκια, τα σπρώχνουµε και τα προγκάµε, γιατί κάθονται σαν τα χαζά και µας κοιτάνε. Αυτό το κάνουµε για να τροµάξουν και όταν δουν άλλον ψαροντουφεκά να κρυφτούν. Τα µοναδικά ψάρια που παίρνουµε είναι όσα µας επιτρέπει ο νόµος και µόνο όσα έχουν κάνει τον κύκλο τους. Οικολόγος είναι αυτός που τρώει από τη φύση ή αυτός που κάθεται στη ζεστασιά του σπιτιού του και κατακρίνει τα πάντα; Ας έρθει µαζί µας µια µέρα και ας δει επιτέλους από κοντά τι κάνουµε. Κι εµείς και οι κυνηγοί.

Εχετε βρεθεί ποτέ µπροστά σε παράνοµη αλιεία;
Βεβαίως, και έχουµε καλέσει απευθείας το Λιµενικό. Τώρα πώς λειτουργεί και αντιδρά αυτό το Σώµα σε κάθε περίπτωση είναι µια πολύ µεγάλη και πονεµένη ιστορία. Μου είπαν ότι σε ένα µέρος που ψαρεύω κάθε Οκτώβρη φέτος πήγαν κάποιοι µε δυναµίτες και έφυγαν µε τις καρότσες των αγροτικών τους γεµάτες µε ψάρια. Ενας γνωστός µου, κοντά στο χωριό της µητέρας µου, µάζευε ελιές και άκουσε εννέα δυναµίτες. Ειδοποίησε το Λιµενικό και από τον έναν δρόµο έφτανε το αυτοκίνητο της υπηρεσίας και από τον άλλο έφευγαν αυτοί µε τα αγροτικά. Είσαι έξυπνος και… κυνηγαράς; Πήγαινε στα ίσια και διεκδίκησε το θήραµα. Μη µου πηγαίνεις τη νύχτα µε τους φακούς, τα φανάρια και τους δυναµίτες, γιατί τότε δεν είσαι κυνηγός. Αυτό είναι δολοφονία.

Να µιλήσουµε λίγο για τον πόλεµο και τη δηµοσιογραφική ανταπόκριση απ’ το Ιράκ;
Ακόµη και τώρα, 6,5 χρόνια µετά, όταν το φέρνω στο µυαλό µου για κάποιο λόγο, το βλέπω µετά στον ύπνο µου. Ηταν πολύ δυνατή εµπειρία και ιδιαίτερα δύσκολη η κατάσταση. Τότε είχα άγνοια κινδύνου. Οταν πας να καλύψεις δηµοσιογραφικά µια εµπόλεµη ζώνη, έχεις 50% πιθανότητες να µη γυρίσεις πίσω. Κάποιοι θα θεωρήσουν ότι αυτό το ποσοστό είναι τεράστιο, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Οσο κι αν είσαι σε προστατευµένο περιβάλλον, όσο κι αν φυλάγεσαι, υπάρχει ο κίνδυνος του θανάτου. Ζωντανό παράδειγµα πως στο ξενοδοχείο «Palestine», στη Βαγδάτη, που ήµασταν όλοι οι δηµοσιογράφοι µαζεµένοι, σκοτώθηκαν δύο συνάδελφοι.

Τι συνθήκες επικρατούσαν;
Εκτός από τις συνθήκες πολέµου που έδειχνε η κάµερα, δεν υπήρχε νερό, ούτε ρεύµα και τρώγαµε µόνο κονσέρβες. Ακόµη φαντάσου ότι έµενα στο 14ο όροφο του ξενοδοχείου και έπρεπε να ανεβοκατεβαίνω 3 φορές τη µέρα απ’ τις σκάλες, φορώντας αλεξίσφαιρο γιλέκο και κράνος. Και το χειρότερο; Δεν ήξερα αν θα ζήσω την επόµενη ώρα. Θυµάµαι ότι µου τηλεφωνούσαν κάθε βράδυ οι συνάδελφοι απ’ το Star, όταν το συνεργείο µου, ο ηχολήπτης και ο καµεραµάν είχαν φύγει. Είχα µείνει πια µόνη µου στον πόλεµο και είχα µια µικρή καµερούλα και έστελνα ό,τι πλάνα τραβούσα. Μέσω κυκλώµατος, λοιπόν, είχα την ευκαιρία να επικοινωνώ µε τους συναδέλφους για 15 λεπτά κάθε µέρα και µου έλεγαν τι ώρα θα λειτουργούσε την επόµενη µέρα το δίκτυο ώστε να στείλω το υλικό µου. Κλείναµε λοιπόν το δορυφορικό τηλέφωνο και γελούσα, γιατί δεν µπορούσα να τους πω ότι δεν υπήρχε αύριο! Δεν µπορείς όµως να µεταφέρεις το γεγονός ότι δεν ήξερες αν θα ζεις, σε ανθρώπους που δεν έχουν περάσει απ’ αυτή την εµπειρία.

Αλλάζετε αυτή την εµπειρία µε κάτι λιγότερο επικίνδυνο;
Με τίποτα. Ο,τι έζησα εκεί δεν συγκρίνεται µε κανένα απ’ τα ρεπορτάζ που έχω καλύψει από φυσικές καταστροφές έως και τροµοκρατικά χτυπήµατα.

Αν µπορείτε, λύστε µου µια απορία: Κοιµόσασταν;
Τις πρώτες µέρες ούτε κοιµόµουν ούτε έτρωγα. Την τρίτη µέρα πια δεν είχα άλλο κουράγιο και την ώρα που µιλούσα µε τη µητέρα µου στο τηλέφωνο άρχισα να µασουλάω. Ηταν απογευµατάκι και απ’ έξω ακούγονταν οι βόµβες. Ακουγε λοιπόν η µητέρα µου το χαµό, άκουγε κι εµένα να καταπίνω και µου λέει κάποια στιγµή µε µια απορία στη φωνή: «Ευτυχία, τρως; Εξω πέφτουν βόµβες!». «Και τι θες να κάνω, βρε µαµά», της είπα «να πεθάνω απ’ την πείνα; Τουλάχιστον να πάω χορτάτη».

Ποια είναι η σχέση σας µε τα ζώα;
Συµβιώνω εδώ και 15 µήνες µε τον Λευτεράκη Πενταράκη, ένα πανέξυπνο σκυλάκι, Μαλτέζ µε Σιχ Τσου. Κάθε φορά που ετοιµάζοµαι για εξόρµηση τον παίρνω αγκαλιά και του λέω «αύριο πάω για ψάρεµα». Με αυτές τις λέξεις ξέρει ότι θα κάνει να µε δει µία µέρα. Οταν γυρίζω τον ανταµείβω µε µια τεράστια βόλτα. Μακάρι να είχα κι άλλα ζωάκια και χρόνο και να φρόντιζα στο σπίτι µου αδέσποτα. Τα κοπράκια το εκτιµούν περισσότερο όταν τα µαζεύεις. Μακάρι επίσης όλοι οι άνθρωποι να συναναστρέφονταν µε ζώα και να αφήναµε τον εγωισµό µας στην άκρη. Θα γινόµασταν καλύτεροι.

Πως πήρε το όνοµα;
Από ένα συνάδελφό µου στο κανάλι που λέγεται Λευτέρης। Οταν έδειχνα όλο χαρά τις φωτογραφίες του µικρού και έλεγα στους συναδέλφους ότι ψάχνω όνοµα, µου έλεγαν ότι πρέπει να έχει εύκολους φθόγγους, Λ και Ρ. Πετάγεται λοιπόν ο Λευτέρης και λέει, «σιγά µην τον πεις και Λευτέρη!» Τώρα πια µε το συνάδελφο είµαστε κουµπάροι και στις γιορτές φέρνει στον «πιτσιρικά» ένα πακετάκι µε κοκαλάκια.

Διαδροµές Βουτάει στη ζώνη των -20 και έχει αδυναµία στα άσπρα ψάρια, µε µια ιδιαίτερη κλίσηστους ηλικιωµένους σαργούς, όπως χαρακτηριστικά λέει, «µε ή χωρίς καλή οδοντοστοιχία». Εδώ και 4 χρόνια παρουσιάζει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Channel 9, ενώ παράλληλα επιµελείται τα κείµενά της. Οταν ξεκίνησε να παρουσιάζει το δελτίο, δεν είχε ιδέα από τα οικονοµικά, µε αποτέλεσµα να της λέει ο, λάτρης των οικονοµικών, αρχισυντάκτης πως «αντί για λεφτά στο τέλος του µήνα θα σε πληρώνουµε µε µήλα!». Σήµερα φυσικά τα πράγµατα έχουν αλλάξει!

Δεν υπάρχουν σχόλια: