Επικοινωνήστε μαζί μας

divemag2009@gmail.com

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

Ψάρεμα με τον πατέρα μου. Μέρος πρώτο.






Είναι κάποιες φορές κάποια ψαρέματα δηλαδή που δεν τα αλλάζω με τίποτα.

Δεν είναι η ποσότητα ούτε τα μεγάλα ψάρια αλλά το ζευγάρι που κάνει τη διαφορά.

Όσες φορές και αν ψαρέψω με τους φίλους μου δεν θα άλλαζα με τίποτα ένα ψάρεμα με τον πατέρα μου.

Είναι ο άνθρωπος που με έμαθε μικρό κάποτε με μία μάσκα και ένα ψαροτούφεκο της Balco να πιάνω χταπόδια και μετά να βελτιώσω τις ψαρευτικές μου ικανότητες.

Εβδομηντατριών σήμερα ο μάστρο Γιώργος συνεχίζει δόξα το θεό να ψαρεύει χταπόδια μικρούς ροφούς, για να γίνουν σούπα για τα εγγόνια του, αλλά και γερμανούς και λαβράκια.

Έτσι και φέτος για ακόμα μία χρονιά βρέθηκα στην Λέρο στην ιδιαίτερη μου πατρίδα. Οι επιλογές πολλές τα ψάρια λόγω εποχής λίγα.

Και με λίγα αλλά και με πολλά η αγάπη μας για τη θάλασσα και το ψαροτούφεκο μας ένωσε ξανά. Άλλωστε την πλάκα μας κάνουμε δεν τα πουλάμε……

Άλλοτε ψητά άλλοτε τηγανητά με κρύα μπύρα και σαλάτα ο μεζές φέρνει την οικογένεια κοντά γύρω από το μεγάλο τραπέζι. Και η κυρα Ευτυχία εκεί με υπομονή μία ολόκληρη ζωή μαζί του να καθαρίζει τα ψάρια ……

Ξεκινήσαμε να πάμε ένα πρωί στη δυτική πλευρά του νησιού. Από καιρό είχαμε πει ότι θα κάναμε ψάρεμα εκεί….

Πέσαμε και οι δύο.. Λίγα πράγματα…. Είπαμε ο Αύγουστος είναι φτωχός μήνας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας….

Σκάροι γερμανοί τα πρώτα του ψάρια.. Εκείνος κοντά στην ακτή εγώ στη ζώνη των 12 με 15 μέτρων…

Από το πάνω κάτω κουράστηκα και είπα να κάνω διάλειμμα προς τα έξω όταν το είδα να ασημίζει γύρω στο ενάμιση κιλό…..

Οι σκηνές από τα dvd γύρω από το ψάρεμα για το Λαβράκι εξελίχθηκαν αστραπιαία…

Το 90άρι άξιο του την έδωσε κατακέφαλα….

Συνεχίσαμε αλλά το αποτέλεσμα δεν μας δικαίωνε μέχρι στιγμής, όμως η σκηνή που είδαμε φάνταζε μόνο στα όνειρα μας…

Μέσα στο κατακαλόκαιρο ένα κοπάδι λαβράκια γύρω στα 40 με 50 κομμάτια ήρθε μπροστά μας και για χάρη μας άρχιζε ένα χορό μοναδικό.

Το 90άρι δυστυχώς με άφησε χωρίς καμπάνα αφού είχα πάρει ξώφαλτσα ένα από αυτά. Καθώς έπαιρνα την καμπάνα από το 82άρι ο πατέρας δευτέρωνε το ψάρι που ήταν μισολιπόθυμο.

Με απόλυτη ηρεμία συναντήσαμε ξανά το κοπάδι όπου και τρίτωσε η παρέα με τα λαβράκια.

Μας έφταναν και με το παραπάνω άλλωστε είπαμε το κέφι μας κάναμε..

Για την ιστορία μετά από 4 μέρες στο ίδιο σημείο πήγαμε ξανά και πιάσαμε άλλα 4 λαβράκια……

Πατέρα μου να είσαι πάντα καλά και του χρόνου πάλι μαζί να πιάσουμε περισσότερα….

Δεν υπάρχουν σχόλια: