Επικοινωνήστε μαζί μας

divemag2009@gmail.com

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

Ψάρεμα με τον πατέρα μου. Μέρος δεύτερο.









Η μέρα ξημέρωσε. Ιδανική για ψάρεμα. Τα πράγματα ήταν έτοιμα από το προηγούμενο βράδυ. Το σημείο είχε επιλεγεί.
Στον Άγιο Νικόλα στη δυτική πλευρά της Λέρου.
Ξεκινήσαμε χαράματα. Φτάνοντας πήγαμε να ανάψουμε ένα κερί και να θυμιάσουμε. Δεν το είχαμε κάνει τις προηγούμενες φορές και ο Άγιος δεν μας βοήθησε. Οι θρησκευτικές υποχρεώσεις τελείωσαν και σειρά είχε η θάλασσα.
Ντυθήκαμε και πέσαμε. Λίγα πράγματα και συνεχίζαμε, σκάροι σαργοί.

Οι συνεχόμενες βουτιές μου δεν είχαν αποτέλεσμα. Δεν είχε περάσει ώρα όταν η μαύρη σιλουέτα κάτω από το μεγάλο μονόπετρο διαγράφτηκε ολοκάθαρα. Ροφός !!! τουλάχιστο δυο κιλά οπότε ήμασταν μέσα. Φωνάζω τον πατέρα μου για να βλέπει και κατεβαίνω.
Τζίφος όμως γιατί υπήρχε και άλλη έξοδος οπότε την είχε κάνει με ελαφρά πηδηματάκια.
Μη φεύγεις του λέω, αλλά δυστυχώς δεν με άκουσε και συνεχίζει. Στο επόμενο μονόπετρο τον συναντώ και πριν προλάβω να τον πάρω μπαίνει στο προθαλάμι.
Η γκαντεμία συνεχίζεται και ούτε και εκεί καταφέρνω να τον πάρω. Γεμάτος νεύρα φωνάζω τον πατέρα μου να βλέπει το θαλάμι προσπαθώντας να βρω άλλη έξοδο μήπως και τον πάρω. Και ναι το θαύμα είχε γίνει.

Στην άλλη άκρη του μονόποετρου βλέπω τη ράχη του να διακρίνεται ξεκάθαρα.
Επιχειρώ και του ρίχνω. Ναι το ψάρι είναι δικό μου αλλά το θέμα είναι πως θα το ξεβραχώσω. Αρχίζει μία μάχη ανελέητη το ψάρι να τραβάει τη βέργα και εγώ να τραβάω τη βέργα και το ψάρι. Η μάχη είναι σκληρή και το αποτέλεσμα είναι η βέργα να βγεί από το ψάρι.
Δυστυχώς το ψαροτούφεκο βγαίνει σε προσωρινή αχρηστία γιατί από το τράβηγμα της βέργας το θυλάκι στην βέργα έχει κλείσει και δεν αφήνει την βέργα να μπει στη λαβή για να οπλίσει.

Με το κεφάλι κατακόκκινο από θυμό και νεύρα φεύγουμε αφού έχουμε βάλει σημάδια για να δούμε τι θα κάνουμε στην επιστροφή. Η ώρα περνάει και η επιστροφή είναι αναπόφευκτη. Φτάνουμε ξανά στο μονόπετρο. Κατεβαίνω και βλέπω ότι το ψάρι είναι εκεί. Άρα είναι σκοτωμένο.
Δεν θέλω να το αφήσω και ο αγώνας αρχίζει ξανά. Ο πατέρας μου δίπλα με βλέπει να ανεβοκατεβαίνω και με ρωτάει τι γίνεται και πως πάει.
Με την μεγάλη αχρηστεμένη βέργα από το 90άρι προσπαθώ να του αλλάξω θέση μέχρι που τα καταφέρνω.

Σειρά έχει τώρα το 82άρι όπου και του ρίχνω με επιτυχία. Αν και σκοτωμένο προσπαθώ να το φέρω έξω.
Με πολύ ένταση και νεύρο και προσπαθώντας να κρατήσω έστω και λίγο παραπάνω την αναπνοή μου το μόνο που καταφέρνω είναι να βγάλω τη βέργα από το ψάρι και να αναδυθώ.
Μου έχει έρθει τρέλα και είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Ο πατέρας μου εκεί απίκο, δεν μιλάει μόνο βλέπει.
Ξανακατεβαίνω για να δω τα καζάντια μου. Και ναι το ψάρι το μισό τουλάχιστο είναι έξω. Ανεβαίνω και ζητάω το ψαροτούφεκο του πατέρα μου με την πεντάενα. Κατεβαίνω το σιγουρεύω και ανεβαίνω.
Στην επόμενη βουτιά το ψάρι είναι πλέον έξω και είναι δικό μου. Ανεβαίνοντας προς την επιφάνεια ανοίγω τα χέρια μου υμνώντας έστω και υποθαλάσσια το θεό και φυσικά τον Άγιο Νικόλα.
Η κούραση δεν περιγράφεται. Σύνολο δύο ολόκληρες ώρες αλλά δεν πειράζει. Συνεχίζουμε κολυμπώντας να φτάσουμε σε έναν άλλο κάβο αντί διαμετρικά από εκεί που είμαστε.
Λίγα πράγματα μέχρι που συναντάμε ένα μικρό κοπάδι από λαυράκια.
Η απόλυτη ψυχραιμία αλλά και η συνεννόηση που έχουμε με τον πατέρα μου φέρνουν τα τρία από αυτά στην ψαροβελόνα μας.
Η κούραση αλλά και η ευχαρίστηση είναι αποτυπωμένη στα πρόσωπα μας. Βγαίνουμε έξω σιγά σιγά.
Μπήκαμε εφτά το πρωί και ήταν τρεις το μεσημέρι.
Ξεκινήσαμε για το σπίτι με γέλια αλλά και με την προσμονή για το άλλο καλοκαίρι που θα ξανασυναντηθούμε.
Πατέρα να είσαι πάντα καλά και σε ευχαριστώ για όλα…………

Δεν υπάρχουν σχόλια: