Επικοινωνήστε μαζί μας

divemag2009@gmail.com

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Για ένα κομμάτι... ροφό!

Η ώρα είναι 2:30, Σάββατο μεσημέρι, ενώ τρέχω σαν τρελός για να εξυπηρετήσω κα τους τελευταίους πελάτες…..
Ξέρετε αυτούς που πέρασαν κάτω από το ρολό την τελευταία στιγμή!!!!
Τους καταλαβαίνω βέβαια σαν γνήσιος Έλληνας αφήνω και εγώ τα πάντα για την ύστατη ώρα. Η βάρκα είναι κοτσαρισμένη στο τζιπάκι και η παρέα ήδη περιμένει στη γλίστρα για να φύγουμε για το κοντινό νησάκι.
 Εκεί μάλιστα μας περιμένει ο….άμαχος πληθυσμός, ποντάροντας πάνω μας για το βραδινό φαγητό του…….





Στη γλίστρα μας περιμένει κι άλλη καθυστέρηση, καθώς κάποιος προσπαθεί να ρίξει το φουσκωτό του, αλλά δεν τα καταφέρνει καθόλου με τις μανούβρες! Με λίγη βοήθεια τον «ρίχνουμε» και μετά είναι η σειρά μας. Με συνοπτικές διαδικασίες η βάρκα βρίσκεται στο νερό και ξεκινάμε βιαστικά για να προλάβουμε να ψαρέψουμε το βραδινό φαγητό μας, ενώ η ακύμαντη θάλασσα δίνει την πλήρη συγκατάθεσή της. Από την άλλη βέβαια, είναι γεμάτη από κάθε λογής πλεούμενα...

Μετά από 40 λεπτά πορείας φτάνουμε στο κομμάτι που θέλουμε να βουτήξουμε. Αλλάζουμε γρήγορα, με τον δυνατό ήλιο να μας «χτυπά» ανελέητα, και πέφτουμε να δροσιστούμε στο νερό. Η ορατότητα είναι σε πολύ καλά επίπεδα, επιτρέποντάς μας να βλέπουμε καλά και κάτω από τα 20 μέτρα βάθος. Τα νερά είναι ζεστά, ενώ από τις απότομες μετακινήσεις του «ψιλού», ήταν φανερό πως κάτι τα κυνηγάει. Αυτούς τους κυνηγούς θέλαμε και εμείς για τα βραδινά μας πιάτα!
Για ένα κομμάτι... ροφό!

Ξεκινήσαμε το ψάρεμα με διαδοχικά καρτέρια στο ξεκίνημα της αποχής και δίπλα στα μικρόψαρα για να δούμε τι τα κυνηγά, όταν στο τρίτο καρτέρι είδαμε τους υπαίτιους της τρομάρας των ψαριών. Ενα κοπάδι από τονάκια έκανε γρήγορα περάσματα πάνω από την αποχή κυνηγώντας, χωρίς να μας δίνουν την παραμικρή σημασία, παρ όλα τα κόλπα (ξύσιμο στα βράχια, λαρυγγισμούς, σήκωμα λίγης σκόνης) που κάναμε για να κινήσουμε την περιέργειά τους.

Οι δείκτες των ρολογιών σε λίγο θα δείξουν επτά και αρχίζω να σκέφτομαι πως θα ήταν φρόνιμο να πάρω τηλέφωνο και να προλάβω το κρεοπωλείο του νησιού ανοικτό, για να παραγγείλω καμιά μπριζόλα για την ψησταριά. Αν και το απόγευμα είναι η καλύτερη ώρα για τα καρτέρια, φαίνεται πως ο θόρυβος των πολλών διερχομένων σκαφών έχει ενοχλήσει τους θηρευτές της περιοχής, με αποτέλεσμα να μη δελεάζονται στο να πλησιάσουν τα καρτέρια μας.

Προετοιμάζομαι στην επιφάνεια, έχοντας επιλέξει από την επιφάνεια το πόστο που θα κρυφτώ. Μια ματιά τελευταία με το ζευγάρι μου, για να επιβεβαιώσω ότι με έχει στο νου του και ξεκινώ για κάτω. Δυνατές πεδιλιές μέχρι να μπω στην αρνητική πλευστότητα και μετά ακινησία μέχρι να ακουμπήσει το χέρι μου πρώτα στον πυθμένα και να δώσει λίγη ώθηση ώστε να «προσγειωθεί» το σώμα μου όσο πιο απαλά γίνεται στον βυθό, χωρίς θορύβους και σκόνες. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα ανασηκώνω το κεφάλι μου με αργές κινήσεις για να ελέγξω τον περιβάλλοντα χώρο. Εχω τοποθετήσει το σώμα μου στην άκρη ενός τοίχου, ο οποίος μετά από το σκαλοπάτι που βρίσκομαι, «γκρεμίζεται» κάτω από τα πενήντα μέτρα! Ενας τόπος όπου μπορείς να περιμένεις τα πάντα να έρθουν στο καρτέρι σου.

Τα μικρόψαρα είναι μαζεμένα, σημάδι ότι έχουν αντιληφθεί κάποιον κίνδυνο κοντά. Είναι πολύ πιθανό να υπάρχει κάποιο καλό ψάρι κοντά μου και να μην το έχω αντιληφθεί λόγω της θέσης μου. Μαζεύομαι λίγο καλύτερα και με το χέρι που έχω ελεύθερο ξύνω ελαφρά τον βυθό δίπλα μου. Σχεδόν αμέσως βλέπω τα μικρόψαρα να «σπάνε» και μετακινώ το όπλο μου αργά προς τη μεριά που έφυγαν.

Ενας ροφός είναι ακριβώς στην κόγχη του σκαλοπατιού και με κοιτά, χωρίς να δείχνει τη διάθεση να με πλησιάσει, ενώ η απόσταση που μας χωρίζει είναι απαγορευτική για βολή. Ο χρόνος μου εξαντλείται και η κατάσταση δεν αλλάζει, αφού το ψάρι έχει βαλθεί να με κοιτάζει από απόσταση.

Είναι φανερό ότι ο ροφός αυτός έχει έρθει από πολύ βαθιά (γενικά οι ροφοί δεν είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στα στατικά καρτέρια) και εκεί θα εξαφανιστεί με την ανάδυσή μου, στερώντας μου την ευκαιρία για μια δεύτερη επαφή. Προσπαθώντας να ολοκληρώσω τη βουτιά μου, τηρουμένων βέβαια των χρόνων και των κανόνων ασφαλείας, αποφασίζω να τον πλησιάσω εγώ. Με αργές κινήσεις βγαίνω, και το ψάρι με «δέχεται» στην αρχή, αλλά με ένα απότομο τίναγμα της ουράς του «πέφτει» από το χείλος του σκαλοπατιού, με κατεύθυνση μάλλον για τα άπατα.

Αποκαρδιωμένος για την απώλεια του βραδινού μας φαγητού, δεν έχω κουράγιο ούτε να αναδυθώ, όταν ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι ο ροφός δεν έχει πάρει την κατηφόρα, αλλά έχει στηθεί στην άκρη και με παρακολουθεί, αφήνοντας εκτεθειμένο ένα μικρό κομμάτι του κεφαλιού του ίσα - ίσα για να με βλέπει.

Τεντώνω το χέρι μου και κάνω μια οριακή, για κατοστάρι όπλο, βολή, η οποία βρίσκει το ψάρι ανάμεσα στα μάτια και το καταβάλλει ακαριαία. Αυτή η περιπετειώδης βουτιά ήταν και η τελευταία της ημέρας. Αλλωστε το πιάτο μας είχε πλέον γεμίσει...

ΛΑΜΠΡΟΣ ΔΕΡΤΙΛΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια: