Επικοινωνήστε μαζί μας

divemag2009@gmail.com

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Τεχνική εξίσωσης FRENZEL


Στην ελεύθερη κατάδυση και κατά τη διάρκεια μιας βουτιάς, το ανθρώπινο σώμα μέσα από μια σειρά ακούσιων μεταβολών, προσαρμόζεται ανάλογα με την υδροστατική πίεση που δέχεται.....Ουσιαστικά το μόνο που περιορίζει κάποιον στο να καταδυθεί όλο και βαθύτερα είναι η πίεση που δέχεται στα αυτιά του. Ολοι μας θα έχουμε αισθανθεί την πίεση του νερού όποτε βουτάμε στον βυθό και καταδυόμαστε τουλάχιστον στα 3 μέτρα. Πίεση που μεταφράζεται σε έναν έντονο πόνο στο εσωτερικό του αυτιού, ο οποίος γίνεται όλο και πιο οξύς όσο το βάθος αυξάνεται. Το ανθρώπινο αυτί είναι το όργανο ακοής και ισορροπίας. Χωρίζεται σε τρία τμήματα, το εξωτερικό, αποτελούμενο από το πτερύγιο και τον ακουστικό πόρο, το μέσο αυτί, αποτελούμενο απο την τυμπανική μεμβράνη (τύμπανο) και το έσω αυτί, το οποίο αποτελείται από την ευσταχιανή σάλπιγγα. Η ευσταχιανή σάλπιγγα είναι μια στενή δίοδος (σαν σωληνάκι) η οποία ενώνει το αυτί με τη ρινοφαρυγγική κοιλότητα. Κατά τη διάρκεια μιας βουτιάς, ο χώρος του εξωτερικού αυτιού μπορεί να γεμίσει με νερό μέχρι την τυμπανική μεμβράνη, η οποία έχει συγκεκριμένη ελαστικότητα. Οσο αυξάνεται η υδροστατική πίεση προκαλείται σταδιακή διάταση της μεμβράνης προς το εσωτερικό του αυτιού, η οποία γίνεται αντιληπτή με πόνο. Πρακτικά αυτός ο περιορισμός της ελαστικότητας της τυμπανικής μεμβράνης θα απέκλειε καταδύσεις βαθύτερες των 3-5 μέτρων, διότι έτσι θα προκαλούνταν ρήξη τυμπάνου, δηλαδή σπάσιμο αυτής της μεμβράνης που συνοδεύεται απο έντονο πόνο στο αυτί και αίσθημα αποπροσανατολισμού. Για να μπορέσει ο άνθρωπος να εξισορροπήσει αυτή την πίεση, επινόησε τεχνικές εξίσωσης, που χρησιμοποιούνται τόσο για την αντιμετώπιση της υδροστατικής, όσο και της ατμοσφαρικής πίεσης. Τεχνική Frenzel Κατά τη διάρκεια του 2ου παγκοσμίου πολέμου ο Herman Frenzel (διοικητής της Luftwaffe) έμαθε την τεχνική αυτή στους πιλότους των βομβαρδιστικών καθέτου εφορμήσεως διότι υπέφεραν με τα αυτιά τους λόγω των πιέσεων που δέχονταν, ανάλογες με αυτές ενός δύτη. Εκτελώντας την τεχνική αυτή, κλείνουμε την επιγλωττίδα (δηλαδή δεν μπορούμε να εκπνεύσουμε) και με το χέρι κλείνουμε τη μύτη μας. Εν συνέχεια εφαρμόζοντας πίεση με τη γλώσσα προς τον ουρανίσκο, «σπρώχνουμε» τον αέρα προς τα πάνω. Ο αέρας μην μπορώντας να βρει διέξοδο προς τα πνευμόνια ή τη μύτη, ανοίγει τις ευσταχιανές σάλπιγγες και οδηγείται στο μέσο αυτί (στην εσωτερική μεριά του τυμπάνου). Για να ξαναγεμίσουμε τη στοματική κοιλότητα με αέρα απλά ανοίγουμε την επιγλωτίδα. Η τεχνική αυτή αν και φαίνεται λίγο περίπλοκη, η εκτέλεσή της είναι άμεση και γρήγορη και μας βοηθά να παραμείνουμε χαλαροί.

Δεν υπάρχουν σχόλια: