Επικοινωνήστε μαζί μας

divemag2009@gmail.com

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

ΨΑΡΟΤΟΥΦΕΚΟ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ


Μπορεί μέσα στο μυαλό μας όλα να είναι απλά και κατανοητά, αλλά όταν θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να τα συγκεντρώσεις και να αρχίσεις να τα αραδιάζεις πάνω στο χαρτί τότε τα πράγματα γίνονται πολύπλοκα. Βλέπετε μέσα στο μυαλό δεν υπάρχει ‘τάξη’ και σειρά σκέψης, ενώ στην ανάγνωση επιβάλλεται να υπάρχει, για να μπορεί να γίνεται κατανοητό το περιεχόμενο του κάθε κειμένου. Στην προκειμένη περίπτωση η επικεφαλίδα από μόνη της χρήζει προλόγου.

Θα προσπαθήσω λοιπόν να αναφερθώ σε καταστάσεις και αλήθειες που ξεφεύγουν από τις συνηθισμένες αναφορές για συλλήψεις σαργών, λαβράκια που ήρθαν μετά από παρατεταμένο καρτέρι σε θολά νερά, μαγιάτικα που εμφανίστηκαν από το πουθενά, και όλες αυτές τις ευχάριστες ψαρο-ιστορίες που μας φτιάχνουν την διάθεση. Είναι πολύ πιθανόν στις επόμενες γραμμές κειμένου να διαβάσετε πράγματα που πολύ φοβάμαι ότι δεν θα αρέσουν σε κανέναν μας, και γράφω «μας» γιατί και ‘γω ψαρεύω και ‘γω αφήνω πίσω πολύ αγαπημένα μου πρόσωπα, να αγωνιούν τις ώρες που εγώ βρίσκομαι στο νερό και παίρνω την δόση μου σε ιώδιο. Για όσους δεν έχουν καταλάβει το μέγεθος της αγωνίας, όλων αυτών που αφήνουμε πίσω να μας περιμένουν να επιστρέψουμε κάθε φορά που πάμε να χαρούμε το χόμπι μας, τους πληροφορώ πως δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψουν. Και μονάχα αν βρεθούμε κάποια στιγμή στην ίδια θέση θα μπορέσουμε να το καταλάβουμε.

Μια μικρή γεύση πήρα, όταν πριν μερικά χρόνια, ξεκινώντας μέσα στην άγρια νύχτα, με το τότε ζευγάρι μου για ένα κυνηγήσουμε μεγάλα λαβράκια στο πρώτο φως της ημέρας. Μετά από δύο ώρες οδικής περιπλάνησης, φτάνοντας επιτέλους στον τόπο που είχαμε επιλέξει να ψαρέψουμε, ανοίγοντας τον σάκο με τα πράγματα ανακάλυψα πώς είχα ξεχάσει την μάσκα. Μετά το πρώτο σοκ και αφού έκανα σάκο και αυτοκίνητο άνω κάτω, μην έχοντας και άλλη επιλογή, παρότρυνα το ζευγάρι μου να αρχίσει να ετοιμάζεται να ψαρέψει (δεν μου έφταιγε σε τίποτε επειδή εγώ ήμουν αμελής να πληρώσει και αυτός το ίδιο τίμημα).

Έτσι, αναγκάστηκα να συμβιβαστώ με την σκληρή πραγματικότητα. Καθισμένος στο καπό του αυτοκινήτου, με τον φραπέ στο χέρι, έχοντας για παρέα την πρωινή αύρα, διάχυτη στην ατμόσφαιρα που σε ωθεί να αναπνεύσεις όσο πιο βαθύτερα γίνεται, για να μην χάσεις ούτε ένα κυβικό εκατοστό αέρα από αυτό το υπέροχο άρωμα που μόνο η φύση ξέρει να φτιάχνει και τον Σταύρο έτοιμο να χαθεί στην αγκαλιά της θάλασσας, διεκδικώντας και κείνος να γίνει ένα με αυτήν, ξεγελώντας την και αναγκάζοντάς την να του προδώσει κάποια από τα μυστικά της.

Μην μπορώντας να κάνω κι αλλιώς χάζευα την σημαδούρα του Σταύρου που συνεχώς άλλαζε θέσεις ανάλογα με τα πόστα επιλογής καρτεριών. Με το πέρασμα της ώρας ο Σταύρος σταδιακά απομακρυνόταν, όπως ήταν φυσιολογικό και αναμενόμενο, από την συγκεκριμένη παραλία, πλησιάζοντας τον αριστερό κάβο. Φτάνοντας στην άκρη του, έστριψε πίσω από αυτόν και όπως ήταν λογικό χάθηκε από το οπτικό μου πεδίο. Στην αρχή δεν μου έκανε και ιδιαίτερη εντύπωση και όλα κυλούσαν φυσιολογικά, εγώ καθόμουν σε έναν μικρό αμμόλοφο απολαμβάνοντας μερικές γουλιές καφέ και ο Σταύρος απλά ψάρευε. Μονάχα που πλέον η ώρα κυλούσε και ‘γω δεν είχα καμία οπτική επαφή. Άρχισα όπως ήταν φυσικό να ανησυχώ και να περνούν κακές σκέψεις από το μυαλό μου. Όσο η ώρα κυλούσε χωρίς κανένα σημάδι επιστροφής τόσο με ζώνανε τα φίδια. Το τι σκεφτόμουν, αφήστε το καλύτερα να το ξέρω μόνο εγώ και κανείς άλλος. Αφού διέσχισα την παραλία προσπάθησα να σκαρφαλώσω τον κάθετο βράχο μπας και καταφέρω και δω πίσω από αυτόν. Χαμένος κόπος, δεν υπήρχε περίπτωση ούτε μια στο εκατομμύριο για κάτι τέτοιο, απλά πάνω στην αγωνία μου εξαντλούσα κάθε τι που θα μπορούσα να κάνω για να καθησυχάσω όλους μου τους φόβους. Για μένα οι ώρες που ακολούθησαν μέχρι να ξαναδώ την κόκκινη σημαδούρα να στρίβει τον κάβο, κυλούσαν με απίστευτη αργοπορία λες και κάποιος είχε παγώσει τον χρόνο.

Στην αρχή μάλιστα και μέχρι να συνειδητοποιήσω πως στο βάθος στην άκρη του κάβου φάνηκε ο Σταύρος, νόμιζα πως τα μάτια μου έκαναν πουλάκια. Αυτό και μόνο αρκεί για να μπορέσετε να αναλογιστείτε το μέγεθος της αγωνίας που είχα. Το τι ανακούφιση ένιωσα όταν επιτέλους ξεκάθαρα πλέον ξεχώριζε η σημαδούρα που ολοένα πλησίαζε, δεν περιγράφεται. Τι ψάρια έπιασε, για μένα εκείνη την χρονική στιγμή δεν είχε καμιά απολύτως αξία. Μου έφτανε και μόνο ότι ήταν καλά.

Καθίστε και αναλογιστείτε πως νιώθουν οι δικοί μας άνθρωποι, που αφήνουμε πίσω κάθε φορά που όλοι εμείς πάμε να χαρούμε το χόμπι μας, και μην βιαστείτε να γκρινιάξετε κάθε φορά που σας λένε «μόλις βγεις πάρε αμέσως τηλέφωνο ή κάνε αναπάντητη», πιστεύοντας πως με αυτόν τον τρόπο θέλουν να μας περιορίσουν και να μας ελέγξουν. Απλά επειδή μας αγαπούν και νοιάζονται για μας, φοβούνται. Και είναι απόλυτα φυσιολογική αντίδραση.

Πείτε μου πως μπορεί κάποιος να καθησυχάσει μια μάνα που «χάνει» το παιδί της για ώρες ολόκληρες. Και όταν λέω «χάνει» εννοώ δεν έχει νέα του γνωρίζοντας, μάλιστα, πως αυτές τις ώρες που λείπει, ασχολείται με κάτι που είναι εκτός φυσιολογικών ορίων. Γιατί αν θεωρείτε φυσιολογικό να κολυμπάτε για πολλές ώρες χειμώνα ή καλοκαίρι, και να καταδύεστε με μία μόνο ανάσα κυνηγώντας ψάρια τότε πραγματικά χρειάζεστε γιατρό. Όλοι μας, δηλαδή, χρειαζόμαστε απλά δεν μας συμφέρει να το παραδεχτούμε. Καθίστε και παραδεχτείτε, έστω και ενδόμυχα, πόσες φορές έχετε σκεφτεί «μα καλά τώρα που πάω» όταν ξεκινάτε για ψάρεμα μέσα στο καταχείμωνο και αφήνετε πίσω σας το ζεστό σας κρεβάτι ενώ έξω λυσσομανά ο βοριάς. Σκεφτείτε λοιπόν αφού εμείς οι ίδιοι με τέτοιο πάθος που έχουμε σκεφτόμαστε έτσι, πως σκέφτονται οι γύρω μας. Και αναφέρομαι μόνο για τα πολύ κοντινά μας πρόσωπα, που επειδή μας αγαπούν μας αφήνουν έστω και με γκρίνια να κάνουμε το κέφι μας. Γιατί δεν είναι τίποτε περισσότερο από το κέφι μας, το χόμπι μας, η τρέλα ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε.

Αν μπορέσει ο οποιοσδήποτε να καθησυχάσει τους φόβους μιας εγκύου όταν βλέπει τον σύζυγό της να την αφήνει πίσω ΜΟΝΗ με ένα μωρό στην κοιλιά αναγκάζοντάς την να ζει ατελείωτες ώρες αγωνίας μέχρι να μάθει ότι όλα πήγαν καλά. Ή ακόμα μια σύζυγο, μητέρα, με δύο ή τρία παιδιά να περιμένει σπίτι αγωνιώντας για το σύζυγο που έφυγε χαράματα για να κάνει το κέφι του και συγχρόνως να καθησυχάζει πρώτα απ’ όλα τον εαυτό της και μετά, με ανεξάντλητα αποθέματα ψυχικής δύναμης, να ηρεμεί τα παιδιά λέγοντάς τους ότι «ο μπαμπάς είναι σε δουλειά» ή κάποιο άλλο αθώο ψέμα. Εγώ τότε θα του βγάλω το καπέλο!! Ας μην βιαζόμαστε λοιπόν να γκρινιάξουμε ή ακόμα και να στήσουμε ολόκληρο καβγά, κάθε φορά που μας λένε «να προσέχεις - πάρε τηλέφωνο μόλις βγεις - αν δεν αισθάνεσαι καλά γύρνα πίσω» και άλλα διάφορα.

Πριν μερικές μέρες είχα μια τηλεφωνική συνομιλία, για ευχές με έναν πολύ καλό φίλο που ζει μόνιμα στην Σύρο, για τα πενήντα του χρόνια. Κάποια στιγμή τον ρώτησα αν ακόμα ψαρεύει και εκείνος μου απάντησε: «και φυσικά ψαρεύω, μονάχα που δεν το τραβάω στα άκρα όπως κάποτε» Όταν τον ρώτησα τι εννοούσε μου είπε: «Αλέξανδρε δεν βρίσκω κανένα νόημα να κατεβαίνω 20+ μέτρα για να βαρέσω έναν σαργό όσο καλός και να ναι σε μέγεθος. Θα βρω άλλον παρακάτω ρηχότερα. Και αν δεν γίνει αυτό σήμερα θα γίνει αύριο. Έχω δύο παιδιά πίσω που με περιμένουν.»

Μεγάλη και σοφή κουβέντα. Κανένα ψάρι μα κανένα απολύτως ψάρι ανεξαρτήτου μεγέθους και ποιότητας δεν αξίζει όσο ή ζωή μας. Πρέπει λοιπόν να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα και να πληρούμε όλους τους κανόνες ασφαλείας σε κάθε μας κατάδυση. Όταν μάλιστα είμαστε και γονείς έχουμε περισσότερο από έναν λόγο να μην ρισκάρουμε και να μην τραβάμε τις βουτιές μας στα όρια. Πρώτα το οφείλουμε στα παιδιά μας, και μετά σε όλους τους άλλους. Άντε να δω μετά εσένα ή εμένα να κάθεται να εξηγήσει τι και σε ποιόν, στο παιδί που θα κοιτά την πόρτα και θα περιμένει να δει τον πατέρα του να έρχεται, στη σύζυγο, στη μάνα, σε ποιόν. Αφήστε το καλύτερα.

Το έγραψα και στην αρχή του άρθρου πως το συγκεκριμένο κείμενο, θα γράφει αλήθειες σκληρές για πράγματα αληθινά, που οι περισσότεροι από μας τα ζούνε καθημερινά πριν ή μετά από κάθε εξόρμηση, και σίγουρα δεν μας αρέσουν. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η ζωή δεν είναι μονάχα ψάρεμα ή καταδύσεις. Είναι και άλλα πράγματα που όλοι μας τα έχουμε αφήσει στην άκρη για χάρη της τρέλας μας. Είναι ευκαιρία λοιπόν, τώρα που πλησιάζουν οι γιορτές να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο στην οικογένειά μας, και στον εαυτό μας, κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα, μια αποτοξίνωση, κάνοντας πράγματα που μας ευχαριστούν και είναι άσχετα με το ψαροντούφεκο.

Πιστέψτε με, στο τέλος όλοι θα βγούμε κερδισμένοι από αυτό!!
ΑΡΓΟΥΔΕΛΗΣ Θ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια: