Επικοινωνήστε μαζί μας

divemag2009@gmail.com

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Το σύστημα του ζευγαριού…


Συχνά ακούμε «πάω με το ζευγάρι μου για ψάρεμα», αλλά τελικά ο ένας ψαρεύει από τη μία μεριά του κάβου και ο άλλος από την άλλη! Αυτός, ωστόσο, δεν είναι ο σωστός τρόπος...

Το σημαντικότερο στοιχείο στο σύστημα με ζευγάρι είναι η συνεννόηση μεταξύ των δύο που θέλουν να βουτήξουν μαζί. Για να χαρακτηρίσω, λοιπόν, κάποιον ως ζευγάρι μου, πρέπει συνήθως να ταιριάζουμε και σε άλλα θέματα, να είμαστε, όπως λέμε, κατά κάποιον τρόπο στο ίδιο «μήκος κύματος». Δεν πρέπει να ξεχνάμε, εξάλλου, ότι τη στιγμή της βουτιάς αναλαμβάνει να προσέχει τη ζωή μας και έτσι η επικοινωνία πρέπει να είναι άριστη και χωρίς παρεξηγήσεις.


Μαζί, μα συντηρητικά...
Πριν από την έναρξη κάθε βουτιάς και μετά από αυτήν (ειδικά στο ψάρεμα) πρέπει να γίνεται η συνεννόηση. Το ζευγάρι θα πρέπει να γνωρίζει τι σκέπτομαι να κάνω στο ψάρεμα (βάθος, διάρκεια βουτιάς), όπως επίσης να ενημερώνεται για το τι είδα κάτω και η απόφαση για την επόμενη κίνηση θα πρέπει να λαμβάνεται από κοινού. Συνήθως οι βουτιές θα είναι εναλλάξ, και έτσι το ψάρεμα με κοινό ψαροτούφεκο δεν είναι κακή ιδέα. Μόνο έτσι μπορεί να παρέχουμε ο ένας στον άλλον την απαραίτητη ασφάλεια.
Οι βουτιές μας καλό είναι να εκτελούνται συντηρητικά, χωρίς αυτό να μας δίνει εγγύηση ότι δεν θα πάθουμε υποξία. Προσέχουμε να μην υπερβούμε τα όριά μας, αλλά ούτε και αυτά του ζευγαριού μας. Όταν, λοιπόν, είμαστε παρέα με ένα ζευγάρι που βουτά πιο ρηχά από εμάς θα πρέπει να περιορίσουμε το βάθος των βουτιών μας, έτσι ώστε σε περίπτωση ανάγκης να μπορεί να μας βοηθήσει, ακόμα και να μας σώσει.
Ας μην περιορίσουμε, όμως, το θέμα μόνο στο βάθος. Γενικά ισχύει ότι για να παίξει κάποιος το ρόλο του ζευγαριού μας με ασφάλεια, θα πρέπει να είναι σε θέση να βουτάει και ο ίδιος τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αν για κάποιο λόγο δεν μπορεί να εξισώσει εκείνη την ημέρα ή ζαλίστηκε γιατί έχει θάλασσα ή είναι κρυωμένος, δεν θα πρέπει να βουτήξουμε ούτε εμείς. Επιδεικνύοντας σύνεση, το σωστό είναι να διακόψουμε την εξόρμηση στη θάλασσα, να την αναβάλουμε και να περάσουμε αλλιώς την ώρα μας μαζί με τη συντροφιά μας, αν θέλουμε.
Σημαντικός είναι και ο πλήρης εξοπλισμός που χρειαζόμαστε για να παρέχουμε ασφάλεια. Αυτός που έχει αναλάβει το ρόλο του ζευγαριού πρέπει, εκτός από το να ξέρει να βουτάει, να φοράει τουλάχιστον μάσκα για να βλέπει και κάποια πέδιλα, ώστε να μπορεί να επέμβει εφόσον χρειαστεί. Επομένως, ο φίλος ή η φιλενάδα που βρέθηκαν τυχαία στην παραλία ή ο βαρκάρης στη γύρω περιοχή δεν μπορούν να θεωρηθούν ασφαλείς επιλογές.
Τέλος -αλλά ίσως και σημαντικότερο-, το ζευγάρι μας, όπως και εμείς, πρέπει να γνωρίζει τι είναι η υποξία, πώς την αναγνωρίζουμε και πώς πρέπει να αντιδράσουμε εφόσον εμφανιστεί.
Αν και έχουν γραφτεί πολλές φορές σχετικά άρθρα, λόγω της σημαντικότητας του θέματος και του γεγονότος ότι, παρά τη γενικότερη ενημέρωση, κάθε χρόνο χάνουμε κόσμο ο οποίος ψαρεύει στη θάλασσα, ας μας επιτραπεί μια συνοπτική επανάληψη.


Ας εμπεδώσουμε τα της υποξίας
Όπως όλοι ξέρουμε, το σώμα χρειάζεται οξυγόνο για τις περισσότερες λειτουργίες του και σίγουρα για την επιβίωσή του. Φυσιολογικά αυτό το οξυγόνο το λαμβάνουμε σε επαρκή ποσότητα με την κανονική αναπνοή μας. Κατά τη διάρκεια της άπνοιας, όμως, είτε μέσα είτε έξω από το νερό, καταναλώνουμε το οξυγόνο που έχουμε και μια και δεν έχουμε δυνατότητα πρόσληψης νέου, τα επίπεδα του οξυγόνου μειώνονται. Αποτέλεσμα είναι να φτάσουμε σε ένα επίπεδο στο οποίο το σώμα δεν είναι πλέον σε θέση να λειτουργήσει φυσιολογικά, και αρχίζουν οι «απώλειες».
Διαχωρίζουμε την απώλεια του μυϊκού ελέγχου (samba) από την απώλεια συνείδησης (black out) ως διάφορες μορφές της υποξίας.
► Στην απώλεια του μυϊκού ελέγχου (samba) ο δύτης δυσκολεύεται να ελέγξει κάποιους μύες. Αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό ως δυσκολία να κρατήσει το κεφάλι του έξω από το νερό, δυσκολία να ελέγξει τις κινήσεις των χεριών του, να αρθρώσει λέξεις και να αναπνεύσει. Συχνά θα συνυπάρχει και μια σχετική σύγχυση, που μπορεί να είναι αποπροσανατολισμός, μη εστίαση των ματιών ή αδυναμία να επικοινωνήσει μαζί μας. Αυτά είναι συμπτώματα που θα τα δούμε στην επιφάνεια και συχνά μετά την εκπνοή και ίσως και μετά την πρώτη εισπνοή.
Ο δύτης χρειάζεται βοήθεια.
► Η απώλεια συνείδησης (black out) θεωρείται η «βαρύτερη» μορφή της υποξίας. Μπορεί να συμβεί είτε στην επιφάνεια είτε στο βάθος. Χονδρικά μπορούμε να πούμε ότι ο εγκέφαλος «κατεβάζει» το διακόπτη. Υπάρχει, λοιπόν, απώλεια συνείδησης, διακοπή των κινήσεων και ίσως και ρήξη της άπνοιας, δηλαδή ο δύτης δεν κρατάει άλλο την αναπνοή του και απλώς εκπνέει, χωρίς όμως να εισπνεύσει.
Η εισπνοή θα συμβεί εφόσον «ξυπνήσει» πάλι και όταν συμβεί αυτό ο δύτης θα πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκεται στην επιφάνεια, με τις αεροφόρους οδούς έξω από το νερό. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα εισπνεύσει νερό και μπορεί να πνιγεί.
Εκτός από αυτό που αναφέραμε ουσιαστικά το κάθε τι ασυνήθιστο που θα δούμε στο ζευγάρι μας μπορεί να είναι ένδειξη υποξίας: αλλαγή της τεχνικής/πεδιλιάς ασυντόνιστες κινήσεις, πολύ γρήγορη ανάδυση ή άλλες περίεργες ενέργειες κάτω από το νερό.


Ας ξέρουμε τι θα κάνουμε!!

Δεν φτάνει μόνο να ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε θεωρητικά αλλά και να τα έχουμε εξασκήσει. Αυτό σημαίνει ότι καλό είναι το ζευγάρι μας, στο τέλος ή στην αρχή μίας εξόρμησης, να κάνουμε κάποια προπόνηση στη διάσωση.
Να δούμε και πάλι συνοπτικά ποια είναι τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε.
  1. Πρέπει να μεταφέρουμε το δύτη στην επιφάνεια. Για να το καταφέρουμε θα πιάσουμε το δύτη με το ένα χέρι κάτω από τη μασχάλη, κλείνοντας με το ίδιο χέρι στόμα και μύτη. Με το δεύτερο μπορούμε να στηρίζουμε το κεφάλι και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε.
  2. Αφαιρούμε το εξοπλισμού προσώπου ( μάσκα ).
  3. Κρατάμε τις αεροφόρους οδούς μύτη και στόμα έξω από το νερό για να μπορεί να αναπνεύσει.
  4. Φυσάμε ελαφρά στο πρόσωπο και του λέμε να αναπνεύσει χρησιμοποιώντας το όνομα του.
  5. Λογικά θα συνέλθει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μόνος του. Αν όχι πρέπει να του δώσουμε δύο εμφυσήσεις.
  6. Αν και τότε δεν συνέλθει προφανώς δεν έχει πάθει υποξία αλλά κάτι άλλο παθολογικό. Θα πρέπει να τον βγάλουμε από το νερό να φωνάξουμε βοήθεια και να ξεκινήσουμε καρδιακές μαλάξεις και τεχνικές αναπνοές.
  7. Σε κάθε περίπτωση δεν το αφήνουμε να ξαναβουτήξει την ίδια μέρα. Αυτό σημαίνει ότι ούτε εμείς θα βουτήξουμε γιατί ο συγκεκριμένος δεν μπορεί να μας παρέχει ασφάλεια.

Το επικίνδυνο της υποξίας δεν είναι τόσο η υποξία η ίδια αλλά ο κίνδυνος του πνιγμού. Ο μόνος τρόπος λοιπόν για ασφαλείς βουτιές είναι η ύπαρξη του ζευγαριού με το οποίο έχουμε συνεννοηθεί για το τι θα κάνουμε στις βουτιές και το κυριότερο θα ξέρει πώς να αντιδράσει σε περίπτωση ανάγκης.   




Δεν υπάρχουν σχόλια: