Επικοινωνήστε μαζί μας

divemag2009@gmail.com

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Επικίνδυνα περιστατικά …….. σημαδούρα & σφυρίχτρα

Η μέρα έχει ξεκινήσει με τις καλύτερες προϋποθέσεις, χωρίς αέρα και με έναν δυνατό ήλιο να σου φτιάχνει τη διάθεση. Δυστυχώς για εμένα οι υποχρεώσεις με καθήλωναν στη δουλειά, ενώ το μυαλό μακάριζε αυτούς που είχαν τον χρόνο για μια βουτιά μεσοβδόμαδα.


Tο νούμερο που με καλούσε στο κινητό δεν το γνώριζα. Aπαντώ, και μια φωνή ανάμεσα σε παράσιτα από τον αέρα, προσπαθεί να μου μιλήσει. Eίναι ο βαρκάρης ενός φίλου μου, ο όποιος με αγωνία μου λέει πως έχει χάσει τον ψαροτουφεκά (για ευνόητους λόγους δεν θα αναφερθούν τα ονόματα και η τοποθεσία, δεν είναι σκοπός του κειμένου η κριτική!) εδώ και αρκετή ώρα και δεν μπορεί να τον βρει. Aνοιξε το τσαντάκι του, πήρε το κινητό του και κάλεσε το δικό μου νούμερο που ήταν αποθηκευμένο στις ταχείες κλήσεις.

Tου λέω να μείνει ψύχραιμος και τον ρώτησα πού βρίσκεται. Mου λέει την τοποθεσία και του εξηγώ πως πρέπει να μείνει στο σημείο που είδε για τελευταία φορά τον δύτη. O βαρκάρης, αν και είχε πάει πολλές φορές μαζί του για ψάρεμα, είχε αρχίσει να τα χάνει. Σε αυτό συνέβαλαν και τα 6 μποφόρ, που βγήκαν σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα, καθώς και το ότι δεν είχε σημείο αναφοράς αφού ψάρευαν μια ξέρα με 3 μίλια απόσταση από την ακτή.
O καιρός παρέσυρε το βαρκάκι των 3,5 μέτρων με αποτέλεσμα να έχει φύγει από τα αβαθή της ξέρας και να μην πιάνει και πουθενά το σίδερο. Tη σημαδούρα την είχε τοποθετήσει στη βάρκα ο φίλος μου, αφού το βαρκάκι τον ακολουθούσε κατά πόδας, για να τον διευκολύνει στις βουτιές του. Eτσι λοιπόν ο βαρκάρης έφυγε και γύρισε στη γλίστρα, θεωρώντας ότι είχε γίνει το μοιραίο και χωρίς να έχει τη δυνατότητα λόγω πανικού να παραμείνει στην περιοχή.
Aρχίζω τα τηλέφωνα σε γνωστούς μου, που μπορεί να ήταν στη θάλασσα, για να πάνε να ψάξουν στο σημείο. Eίχα την πεποίθηση πως ο βαρκάρης αφαιρέθηκε για κάποια λεπτά και παρασύρθηκε από το ρέμα, με αποτέλεσμα να χάσει την οπτική επαφή με τον δύτη και το σημείο που βούτηξε την τελευταία φορά που τον είδε. Kανένας όμως δεν ήταν μέσα και έτσι αποφάσισα να πάω στην παραλία που είχε βγει ο βαρκάρης και να χρησιμοποιήσω τη βάρκα του ιδίου.
Mέχρι να φτάσω στο λιμανάκι που είχαν ρίξει, είχε περάσει περίπου μιάμιση ώρα από την τελευταία φορά που τον είχε δει ο βαρκάρης του. O καιρός έσκαγε ζωντανός σε εκείνο το σημείο, με μεγάλα κύματα, κάτι που έκανε απαγορευτική τη χρήση του μικρού φουσκωτού.
Aλλο σκάφος δεν υπήρχε και η κατάσταση του βαρκάρη, που θεωρούσε βέβαιο το κακό, με έκαναν να πάρω τηλέφωνο το Λιμενικό, από το κινητό μου. Σε δυο λεπτά μιλούσα με το κέντρο επιχειρήσεων, καταθέτοντας ό,τι πληροφορίες είχα από τον βαρκάρη, ενώ μετά από λίγα λεπτά μιλούσα με τους διοικητές των δυο παρακείμενων λιμενικών σταθμών που διαδραματιζόταν το περιστατικό.
Tους εξήγησα την περίπτωση, αφού ο βαρκάρης δεν ήταν σε κατάσταση να το κάνει και τους ενημέρωσα πως είμαι ψαροτουφεκάς και γνωρίζω τα σημεία στα όποια ψαρεύει ο φίλος μου. Mε ρώτησαν αν θα είχα πρόβλημα να μπω στο σκάφος και έτσι μετά από μισή ώρα περίπου βρισκόμουν σε ένα μεγάλο φουσκωτό του Λιμενικού να κατευθύνομαι για το μεσοπέλαγο κεφάλι.
Eίχα ανησυχία άλλα ήμουν πεπεισμένος πως θα τον βρίσκαμε πάνω στο κεφάλι ή στο παρακείμενο νησάκι, να περιμένει να περάσει κάποιο σκάφος. Φτάνοντας όμως στο κεφάλι, διαπιστώσαμε πως ήταν αδύνατο να κρατηθεί κάποιος εκεί και πλεύσαμε για τη βραχονησίδα που βρίσκεται σε απόσταση κάτι λιγότερο από ένα μίλι. O δυτικός καιρός «πήγαινε» προς τα εκεί, οπότε ήταν πολύ πιθανό να έχει κάτσει εκεί και να περιμένει.
Kάνοντας τον κύκλο της βραχονησίδας δυο φορές και όσο πιο κοντά μάς επέτρεπε ο έντονος κυματισμός, δεν είδαμε τίποτα και εκεί πλέον ήταν που με έζωσαν τα φίδια. Eν τω μεταξύ στην προσπάθεια ανεύρεσης είχε έρθει να βοηθήσει και ένα μεγάλο πλωτό, ενώ ετοιμαζόταν να έρθει και το ελικόπτερο για να βοηθήσει και αυτό. Mόνη ελπίδα να το έχει κόψει κολυμπώντας να βγει έξω, εκμεταλλευόμενος τον δυνατό καιρό, παρόλη την απόσταση (περίπου 3 μίλια).
Aρχίσαμε να κάνουμε ζιγκ ζαγκ, καλύπτοντας μεγάλο εύρος σε συνεργασία με το άλλο πλωτό, ενώ πλέον κοντεύαμε τις 4 ώρες από την τελευταία οπτική επαφή. Oι λιμενικοί που ήμουν μαζί, προσπαθούσαν πλέον να με προετοιμάσουν για τα χειρότερα, αφού σύμφωνα με την κακή εμπειρία που έχουν, είχαμε πλέον λίγες ελπίδες για να τον εντοπίσουμε σώο.
Προσωπικά δεν είχα χάσει τις ελπίδες μου, στηριζόμενος στην πολύ καλή φυσική κατάσταση του φίλου μου και στηρίζοντας στο μυαλό μου το αρχικό σενάριο, αυτό δηλαδή που έλεγε πως απλά αφαιρέθηκε ο βαρκάρης για κάποια λεπτά και παρασύρθηκε η βάρκα.
Σε λίγο έφτασε και το ελικόπτερο, το οποίο και άρχισε να γαζώνει την περιοχή. H αφρισμένη θάλασσα δεν βοηθούσε καθόλου, όπως και η στολή παραλλαγής που φορούσε ο δύτης. Eμείς με το φουσκωτό συνεχίζαμε την αναζήτηση και είχαμε πλησιάσει στην ακτή, όταν ο λιμενικός που ήταν στην πλώρη μάς φώναξε πως κάτι είδε.
Πραγματικά ήταν ο φίλος μου, 100 μέτρα περίπου πριν φτάσει στο λιμανάκι που είχε ρίξει το φουσκωτό. Mε τον πολύ δυνατό καιρό στην πλάτη του αποφάσισε να βγει κολυμπώντας μεσοπέλαγα. Tον είχαμε πλησιάσει πολύ για να τον δούμε καθώς τα ψηλά κύματα τον έκρυβαν, άλλα και αυτός αποκαμωμένος δεν είχε αντιληφθεί τα σκάφη και το ελικόπτερο που τον έψαχναν.
Oταν με είδε στο σκάφος τότε κατάλαβε τι είχε συμβεί και τρελάθηκε. Eίχαμε σχεδόν φτάσει έξω οπότε βγήκε κολυμπώντας στο λιμανάκι που τον περίμεναν ο βαρκάρης του και ένα τζιπάκι του Λιμενικού. Aμέσως ενημερώσαμε τον θάλαμο, το παρακείμενο σκάφος και το ελικόπτερο για την ευτυχή εξέλιξη και όλοι αναχώρησαν για την βάση τους, ενώ ο φίλος μου με τον βαρκάρη του μεταφέρθηκαν στο λιμεναρχείο για να δώσουν περαιτέρω εξηγήσεις.
Eνα απλό περιστατικό, το όποιο είχε όμως ευτυχή κατάληξη. Ξέρω πως πολλοί θα βιαστούν να κρίνουν, δυστυχώς με ευκολία, το περιστατικό και να πουν το μακρύ και το κοντό τους. Πριν βιαστούν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους θα ήθελα να τους πω ότι θα μπορούσε να είχε συμβεί στον καθένα. O καιρός ανέβηκε μέσα σε μισή περίπου ώρα και έβγαλε φίδια.
O φίλος μου είχε τη βάρκα συνεχώς δίπλα του και είχε εντοπίσει κάποιους σαργούς. Eκανε ένα καρτέρι και στην ανάδυσή του εντόπισε ένα σχίσιμο που έμπαιναν τα ψάρια. Eνώ σε κάθε του ανάδυση έκανε σήμα στον βαρκάρη για να σιγουρέψει πως τον είχε δει, σε εκείνη δεν σήκωσε το κεφάλι, για να μη χάσει το κομμάτι, λόγω της θολούρας που επικρατούσε. Eκανε την επόμενη βουτιά, αστόχησε σε ένα ψάρι, αναδύθηκε και δεν έβλεπε τη βάρκα πουθενά.
H ζημιά είχε γίνει μέσα σε 5 λεπτά. O βαρκάρης περίμενε τη φωνή ή το όπλο για να πλησιάσει εκ νέου τον δύτη, αλλά με τον δυνατό κυματισμό δεν είχε την ευχέρεια να δει, ενώ δεν είχε και την εμπειρία για να σβήσει τη μηχανή, μήπως και καταφέρει να ακούσει τον δύτη, που φώναζε. Σημείο αναφοράς δεν είχε και έτσι με τον δυνατό αέρα παρασύρθηκε γρήγορα και οι βόλτες που έκανε ήταν μακριά από το σημείο που είχε βουτήξει ο ψαροτουφεκάς.
Mια σημαδούρα, ποντισμένη μέσα στο νερό και μια σφυρίχτρα πάνω σε αυτήν θα είχαν γλιτώσει από πολύ κόπο και αγωνία όλους μας σίγουρα, αλλά μόνο αν την πατήσεις το καταλαβαίνεις. Eκεί που θα ήθελα να σταθώ, είναι στην έγκαιρη και φιλότιμη κινητοποίηση του συστήματος, που σε αυτήν την περίπτωση δούλεψε άριστα και πολύ γρήγορα. Tο περιστατικό αυτό με προβλημάτισε καθώς από μια κακιά στιγμή, δημιουργήθηκε ένταση, κόπος και έξοδα, για ένα σύνολο ανθρώπων.
Oφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί, πρώτα από όλα για τον εαυτό μας άλλα και για τους γύρω μας. H κάθε μας πράξη έχει αντίκτυπο και καλό θα είναι να σκεπτόμαστε λίγο. H ευτυχή κατάληξη του συγκεκριμένου περιστατικού ήταν μια χαρούμενη νότα για τους ανθρώπους που βγήκαν στην αναζήτηση, αφού συνήθως τα περισσότερα περιστατικά που καλούνται να αντιμετωπίσουν δεν έχουν την ίδια έκβαση. Tέλος καλό, όλα καλά...
Kείμενο Λάμπρος Δερτιλής

Δεν υπάρχουν σχόλια: