Επικοινωνήστε μαζί μας

divemag2009@gmail.com

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Τόσο ίδιο...μα τόσο διαφορετικό...


…Τα μάτια ξεκαθάρισαν πως αυτό που φαίνεται στο βάθος δεν είναι παραίσθηση του προχθές…
Η γνώριμη χοντρή σιλουέτα του εντυπωσιάζει σε κάθε εμφάνιση του όσες φορές και αν την έχεις δει…
Το καρτέρι στα νερά του Σαρωνικού μοιάζει τόσο διαφορετικό από το καρτέρι στις πύλες της κολάσεως του Κορινθιακού που αναδύονται μέσα από τη μαυρίλα του πουθενά φέρνοντας κατά καιρούς πρωτόγνωρα πλάσματα….
Μας χωρίζουν μέτρα αρκετά αλλά νιώθω σαν να μην έχω φύγει ποτέ από δίπλα του…
Τον παρακολουθώ με την ανάσα κυριολεκτικά….στο στόμα ενώ εκείνος μοιάζει απόλυτα ήρεμος…
Το βάθος δεν σηκώνει λάθη και από την πρώτη στιγμή έχω αποφασίσει μόνο για καίρια βολή….
Τα μέτρα λιγοστεύουν ενώ τα συναισθήματα φτάνουν στο άπειρο…Μια τόσο ίδια στιγμή….δεν μπορεί τελικά να μειώσει ούτε στο ελάχιστο τα συναισθήματα μπροστά στο γίγαντα…
Όλα μοιάζουν ίδια, όλα μοιάζουν να γίνονται μηχανικά…αλλά τελικά δεν είναι έτσι. Η κάθε στιγμή που περνά…η κάθε στιγμή που έρχεται είναι τόσο μα τόσο διαφορετική….τόσο μα τόσο μοναδική…
Τα βλέμματα διασταυρώνονται για τελευταία φορά ενώ η βέργα αρχίζει να σκίζει νερό και να ψάχνει σάρκα….
Η κρούση στο κεφάλι του συνήθως….σπάει τη σαμπάνια της νίκης μέχρι ο γίγαντας να γύρει στο πλάι…
Περίμενε όμως….μην βιάζεσαι…έμοιαζε να φώναξε και με όση δύναμη του απέμεινε έφυγε με ξέφρενο ντεμαράζ για το θαλάμι του…
Αυτό δεν μπορεί να γίνει, μονολόγησα, προσπαθώντας να τιθασεύσω ψάρι…οξυγόνα…άζωτα και διοξείδια…
Δεν πίστευα στα μάτια μου…το ψαρί χώθηκε κάτω από το σκαλοπάτι και χάθηκε μαζί με τη βέργα μου….Δεν ξέρω αν θα άντεχα ψυχολογικά δεύτερο ξεβράχωμα εκει κάτω…ήθελα να κάτσω πάνω στο σκαλοπάτι και να βάλω τα κλάματα…
Η επόμενη βουτιά έγινε με καρδιά από μολύβι και η διαδρομή για το θαλάμι του έμοιαζε με καψώνι ψυχολογικό…
Έχω μπει στη αρνητική και με κλειστά τα μάτια προσπαθώ να σκεφτώ τα πάντα…εκτός από το ψάρι…
Η λύτρωση για όλους ήρθε μερικά δευτερόλεπτα αργότερα όταν το βράχωμα αποδείχτηκε επιπόλαιο και το ψάρι σχεδόν νεκρό…
Στην επιφάνεια ξάπλωσα ανάσκελα, όσο ο Κυριάκος ανέβαζε το ψάρι, και απόλαυσα την κάθε ρουφηξιά οξυγόνου σαν να ήταν η πρώτη φορά…
Η αίσθηση της μοναδικότητας της κάθε στιγμής στο υπ.ψάρεμα ήταν αυτή που τελικά κέρδισε την παρτίδα σε μια ακόμα αναμέτρηση με πλάσματα μεγάλα δύσκολα και επιβλητικά…
Καλές αναδύσεις….

Δεν υπάρχουν σχόλια: