Επικοινωνήστε μαζί μας

divemag2009@gmail.com

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

ΣΤΑ ΘΟΛΑ


Νοτιάδες, νοτιάδες, και πάλι νοτιάδες με υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες με βροχή και βαριά συννεφιά.
Κοντεύουμε να γίνουμε Αγγλία. Τόση ποσότητα βροχής και συννεφιάς για τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα που αρχίζει να κουράζει και το χειρότερο, καταστεί απαγορευτική κάθε σκέψη για εξόρμηση.


Που να πας, που δεν το χτυπά ο καιρός και κει που δεν χτυπά, αφήνοντας μια πιθανότητα να ψαρέψεις, έρχεται η βροχή να μεταφέρει στις ακτογραμμές μεγάλες ποσότητες χώματος, μετατρέποντας την, σε μια απέραντη…πορτοκαλάδα.

Βλέπω το υπόλοιπο της αδείας μου να σπαταλάτε στην ξηρά, στεγνά, κάνοντας τον εκνευρισμό να χτυπά κόκκινο. Βλέπετε η στέρηση που λέγεται ιώδιο προκαλεί παρενέργειες ικανές ακόμα και αϋπνία να προκαλέσουν.

Αυτό ήταν η αιτία που εκείνο το βράδυ αισθανόμουν σαν το αρνί στη σούβλα. Γύρναγα μια δεξιά μια αριστερά μέτραγα σαργούς, μελανούρια ,λαβράκια…..αλλά ύπνος δεν κόλλαγε.
Το ρολόι έδειχνε 5.30 το πρωί όταν πήρα την απόφαση να σηκωθώ. Κάτω από άλλες συνθήκες τέτοια ώρα φεύγω για βουτιά αλλά υπό τις παρούσες….

Όση ώρα περίμενα να φουσκώσει ο καφές χάζευα έξω από την βεράντα τον ουρανό ψάχνοντας απεγνωσμένα να δω κάποιο άστρο. Μάταια, τα σύννεφα, καιρό τώρα, είχαν φτιάξει ένα απροσπέλαστο τείχος, θέλοντας να κρατήσουν την ομορφιά του νυχτερινού ουρανού για πάρτι τους. Το μόνο καλό ότι η βροχή εδώ και κάποιες ώρες μας βαρέθηκε και σταμάτησε να πέφτει. Αλλά με την υγρασία να σκεπάζει τα πάντα, είναι σαν να έχει βρέξει.
Οι κορφές των δέντρων στο πάρκο απέναντι από το σπίτι μου είχαν πάψει να κουνιούνται, δείγμα έλλειψης αέρα. Αυτό και μόνο ήταν αρκετό να αναθαρρήσω και να σκέφτομαι εξόρμηση.

Με την απόφαση να είχε παρθεί μέρες τώρα και με τις παρούσες συνθήκες να ναι οι καλύτερες των τελευταίων δέκα ημερών, περιθώρια για αναβολή δεν χωρούσε.
Το πρόβλημα ήταν η επιλογή τόπου; Η απάντηση απλή: εκεί που δεν το βάραγε ο καιρός, υπήρχε μια πιθανότητα η λασποθολούρα να έχει επιτρέψει κάτω από την επιφάνεια του νερού να υπάρχουν μικρές ορατότητες. Στο κάτω κάτω ρηχά καρτέρια θα έκανα, εκμεταλλευόμενος την θολούρα για σύμμαχο, θα αύξανα τις πιθανότητες επαφής και σύλληψης κάποιου θηράματος.

Τα πράματα έτοιμα στο σάκο μέρες, περιμένουν σε μια γωνιά του σπιτιού. Με μόνη αλλαγή στα όπλα, αφαιρώντας από τον σάκο αυτά που το μήκος του σωλήνα ξεπερνά τα 90 εκατοστά και ένα γραμμένο σημείωμα, τοποθετημένο σε εμφανές σημείο να ενημερώνει για την ξαφνική απόφασή μου για εξόρμηση.

Μέσα στα επόμενα λεπτά, η εξώπορτα του σπιτιού κλείνει βαριά πίσω μου, εγκαταλείποντας προσωρινά την οικογενειακή θαλπωρή. Έφευγα για θάλασσα!!.
Η πόλη δεν έχει ακόμη ξυπνήσει και οι άδειοι δρόμοι, δίνουν ευκολία στην κίνηση, αλλά οι συνεχείς βροχές και η μόνιμη υγρασία του νοτιά, τους κρατούν μόνιμα βρεγμένους, χωρίς να επιτρέπουν να αναπτυχθούν μεγάλες ταχύτητες.

Το φως του πρωινού βρίσκει τρόπο να ξεφύγει από το συμπαγές τοίχος που δημιούργησαν τα σύννεφα, διώχνοντας τη νύχτα, επιτρέποντας στη μέρα να βρει το δρόμο της.
Μια ώρα και κάτι, τόσος χρόνος είχε σπαταληθεί σε οδήγηση μέχρι να βρεθώ στον τόπο επιλογής.

Με την θάλασσα να βρίσκετε λίγα μέτρα μακριά από τα λάστιχα του αυτοκινήτου, γυρίζω τον διακόπτη σβήνοντας τον κινητήρα, αφήνοντας το περιβάλλον να ξαναβρεί την χαμένη του ηρεμία. 

Ο αέρας ελαφρύς και ζεστός με διεύθυνση από το νοτιά, ρυτιδιάζει ελαφρά την επιφάνειά της θάλασσας.

Εγκατέλειψα το αυτοκίνητο, διανύοντας μερικά μέτρα της ακτογραμμής προσπαθώντας να ελέγξω το πόσο θολά ήταν. Τουλάχιστον να απέφευγα να κάνω το καροτάκι στην σούπα.
Μια φορά καφέ χρώμα η επιφάνεια δεν είχε και βυθό μπορούσα να ξεχωρίσω, πράγμα που σημαίνει πως τουλάχιστον θα είχα κάποια μικρή ορατότητα που θα μου επέτρεπε να ψαρέψω.

Επέλεξα έναν πλατύ βράχο που οι συνεχείς βροχές των τελευταίων ημερών είχαν ξεπλύνει από την άμμο, για να μπορέσω να φορέσω την στολή χωρίς προβλήματα.
Φούσκωσα τη σημαδούρα κρεμώντας το 75άρι από τη μια και το 80άρι από την άλλη.
Το μικρότερα, ετοιμοπόλεμα, παρέμειναν στο σάκο μέσα στο αυτοκίνητο και με το 86άρι στο χέρι γλύστρισα στο νερό. 

Το σώμα ζεστό ακόμα, ριγά νιώθοντας το παγωμένο νερό ολόγυρα του. Μετά την πρώτη κρυάδα έρχεται η δεύτερη, όταν η μάσκα κάτω από το νερό, αδυνατεί να βοηθήσει την όραση, να διακρίνει την μύτη της βέργας.

Αλλαγή όπλου με μικρότερο μήκος επιβεβλημένη. Αλλάζοντας όπλο, τα πρώτα συναισθήματα ευεξίας άρχισαν να με πλημμυρίζουν. Επιτέλους ψάρευα.
Πρώτο καρτέρι και τα δευτερόλεπτα τρέχουν και εγώ ακίνητος στον βυθό περιμένω να εμφανιστεί θήραμα. Μάταια αλλά λογικά.

Πόσες φορές έχουμε με το καλημέρα στενή επαφή με θηράματα. Σπάνια.
Κολύμπι με αργό ρυθμό και τα καρτέρια να ακολουθεί το ένα το άλλο χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Αρκετή ώρα μετά, σε κάποιο από αυτά μια φιγούρα πέρασε με ταχύτητα αφήνοντας να σκιαγραφηθεί το περίγραμμα της μέσα στα θολά. 

Φανταζόμενος το είδος του θηρευτή, που χάθηκε στα θολά κυνηγώντας, έψαχνα να βρω το θήραμα που τον κάλεσε στην συγκεκριμένη ακτογραμμή να κυνηγήσει.
Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσα να εντοπίσω τα περάσματά του.
Ένα κοπάδι καλόγριες δίπλα σε μια φυκιάδα και μερικοί σπάροι, με προκαλούν να ενεδρέψω χωμένος μέσα στην φυκιάδα.

Μην γνωρίζοντας αν έχω κάνει τη σωστή επιλογή πόστου, περιμένω ακίνητος.
Ξαφνικά τα μικρόψαρα αρχίζουν να τρέχουν πανικόβλητα προς την ίδια κατεύθυνση. Πιστεύοντας πως ο λόγος που τα πανικοβάλει, έχοντας την περιέργεια, θα κάνει πορεία που θα γράψει τόξο περνώντας από μπροστά μου, παραμένω ακίνητος. 

Ο χρόνος τρέχει και η ανάσα μου τελειώνει. Αφήνω το όπλο κάτω και πριν εγκαταλείψω τον βυθό γυρνάω πολύ αργά, αριστερά το κεφάλι μου, γράφοντας γωνία ενενήντα μοιρών με το σώμα και έρχομαι αντιμέτωπος με την αιτία του πανικού.

Ένα μεγάλο λαβράκι, ακίνητο κάθεται και με παρατηρεί. Στη θέα ενός τόσο όμορφου θηράματος, καταναλώνω μερικά δευτερόλεπτα από τον λιγοστό χρόνο που απέμεινε για να το θαυμάσω. Ο διαφραγματικός σπασμός έρχεται να μου θυμίσει πως οι δεξαμενές αέρα έχουν σχεδόν αδειάσει, αναγκάζοντας με να επισπεύσω την ανάδυσή μου.
Στην επιφάνεια τραβήχτηκα λίγα μέτρα πίσω από το σημείο της ενέδρας θέλοντας να αφήσω την περιοχή να ξαναβρεί την ηρεμία της, για περισσότερο από δέκα λεπτά χρόνου και συγχρόνως στον οργανισμό μου, να επαναφέρει τα επίπεδα οξυγόνου και διοξειδίου στα φυσιολογικά.

Το καρτέρι θα επαναληφθεί, αυτή τη φορά γνωρίζοντας την ακριβή θέση.
Μια φυσαλίδα αέρα θα αφεθεί εσκεμμένα να ταξιδέψει στην επιφάνεια πιστεύοντας πως θα προκαλέσει την παρουσία κυνηγού.

Θες η περιέργεια θες το ένστικτο του θηρευτή που θέλει να επιβάλει την παρουσία του στον χώρο, το σπρώχνει να κάνει το ίδιο λάθος, περνώντας από το ίδιο σημείο για δεύτερη και τελευταία φορά.

Το δάχτυλο πιέζει την σκανδάλη, αυτή υποχωρεί ελευθερώνοντας την βέργα, αναγκάζοντας τα λάστιχα να εκτονωθούν σπρώχνοντας την με όλη τους την δύναμη προς το στόχο.
Με την βέργα καρφωμένη στο κορμί του, το ψάρι κάνει την ύστατη προσπάθεια διαφυγής παίρνοντας μερικά μέτρα σχοινιού, πιστεύοντας πως ξέφυγε, επειδή ¨κρύφτηκε¨ στα θολά.
Σαν το Θησέα που ψάχνει να βγει από τον λαβύρινθο έχοντας το μίτο της Αριάδνης, αντίστοιχα και εγώ κολυμπώ προς τα κει που οδηγεί η πορεία του ψαριού, έχοντας οδηγό το σχοινί του μουλινέ.

Ακουμπησμένο πάνω στην άμμο με τη βέργα να έχει διαπεράσει το σώμα του, δείχνει αποκαμωμένο και περιμένει…. 

Οι τίτλοι τέλους πέφτουν και η αυλαία κατεβαίνει και για το θήραμα και για την εξόρμηση, γνωρίζοντας πως ο τόπος είναι μικρός και να κυκλοφορεί και άλλο ψάρι στην περιοχή αυτό δεν θα πλησιάσει, για το υπόλοιπο της ημέρας.

Η επιστροφή χρονοβόρα, από τη στιγμή που η πόλη έχει μπει στους συνήθεις καθημερινούς της ρυθμούς, οι δρόμοι  χάνονται κάτω από το βάρος και τον αριθμό των αυτοκινήτων.
Κάποιες σταγόνες στο μπαμπρίζ δείχνουν πως τα σύννεφα αδυνατούν να κρατήσουν άλλο το βαρύ φορτίο τους, απομακρύνοντας οποιαδήποτε σκέψεις για μια ακόμα εξόρμηση την επόμενη μέρα. Χειμώνας βλέπετε…


Ευχαριστούμε το φίλο Αλέξανδρο Αργουδέλη για την όμορφη ιστορία του και ευελπιστούμε και οι υπόλοιποι φίλοι του divemag να στείλουν και την δική τους ιστορία για να την δημοσιεύσουμε




Δεν υπάρχουν σχόλια: