Επικοινωνήστε μαζί μας

divemag2009@gmail.com

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Η άβυσσος ...δίπλα μας

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Ψάρεμα και φουσκωτό της εφημερίδας Έθνος

Με τον απαγορευμένο μήνα να πλησιάζει επικίνδυνα, το τελευταίο ψάρεμα του Απριλίου έπρεπε να είναι επιτυχημένο, έτσι ώστε να έχουμε κάτι να συζητάμε τις ατέλειωτες μέρες του Μαΐου.

H συνταγή λίγο πολύ γνωστή. Ξεκινάμε αποφεύγοντας τους σεσημασμένους γκαντέμηδες στην παρέα μας! Μετά η επιλογή του τόπου με επιβεβαιωμένη παρουσία ψαριών. Με δεδομένες τις παραπάνω συνθήκες ξεκινήσαμε μεσοβδόμαδα, για ψάρεμα μακρινό κουβαλώντας φουσκωτό.

Η βάρκα πέφτει στο νερό και μετά από καμιά ώρα φτάνουμε στον τόπο.

Οι συνθήκες είναι άκρως χειμερινές εξωτερικά άλλα και μέσα στο νερό, ενώ και η ορατότητα ήταν περιορισμένη στα δέκα μέτρα. Ξεκινήσαμε τις βουτιές διαδοχικά με πλαναρίσματα πάνω από τον κοφτό βυθό μέχρι να βρούμε ψαράκια ή κάποιο καλό κομμάτι να ψάξουμε. Το ζευγάρι μου με μια βουτιά που ξεκίνησε για καρτέρι, είδε ένα καλό σκαθάρι να αιωρείται και έτσι συνέχισε ήρεμα κατά πάνω του, αφήνοντας την αρνητική πλευστότητα να δουλεύει για αυτόν, μέχρι που πλησίασε σε απόσταση βολής. Η βολή καίρια και το ψάρι τον ακολουθεί στην επιφάνεια.

Είναι η σειρά μου πλέον να βουτήξω και ξεκινώ για να φτάσω στη ρίζα των μονοπέτρων και να αρχίσω να ανεβαίνω σιγά σιγά, προσπαθώντας να διακρίνω κάποιο ψάρι.

Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι μια ουρά μεγάλη να στρίβει πίσω από έναν μεγάλο βράχο. Είμαι ακόμα στην αρχή της βουτιάς και συνεχίζω για το σημείο που το είδα να στρίβει. Γυρνώντας τον βράχο βλέπω ένα μεγάλο άνοιγμα και στη μέση του έναν πολύ μεγάλο ροφό με σηκωμένα τα αγκάθια του , έτοιμο να την "κάνει" για το εσωτερικό του θαλαμιού του. Το όπλο μου είναι ήδη στραμμένο προς το ψάρι και επιχειρώ μια βολή στον σβέρκο του ψαριού, έτσι ώστε να μπορέσω να τον συγκρατήσω στο προθάλαμο. Ανοίγω το μουλινέ και ασκώντας ελάχιστη πίεση, αναδύομαι και φωνάζω τον βαρκάρη μου για να μου πετάξει ένα μπαλονάκι ξεβραχώματος.

Δένω αμέσως το όπλο και εξηγώ την κατάσταση στο ζευγάρι μου. Η πρώτη βολή έχει γίνει με 85αρι όπλο στην πρώτη σκάλα και δεν τραβώ καθόλου, αφού το ψάρι είναι πολύ χοντρό και το ενδεχόμενο να ξεψαρίσει είναι πολύ πιθανό.

Η σκόνη και το αίμα του χτυπημένου ροφού έχουν θολώσει τα πάντα και δεν μπορούμε να πλησιάσουμε το σημείο που έγινε η πρώτη βολή. Αυτό όμως δεν με στεναχωρεί αφού η διαμόρφωση του βυθού αφήνει πολλές πιθανότητες στο ψάρι να φαίνεται και από άλλο σημείο. Πραγματικά μετά από 5 βουτιές, βάζω το κεφάλι μου μέσα σε μια τρύπα και βλέπω το κεφάλι του ψαριού από την κάτω μεριά. Ευθυγραμμίζω αμέσως το όπλο μου προσπαθώντας να εκτελέσω πλέον τον μεγάλο ροφό. Η βολή γίνεται με δυσκολία και το ψάρι δεν μπορώ να το πάρω με την δεύτερη βολή. Ανοίγω το μουλινέ και στην ανάδυσή μου βλέπω το καλαδουράκι που είχα δέσει το πρώτο όπλο, ελεύθερο, σημάδι ότι η πρώτη βέργα έχει ξεψαρίσει. Γι' αυτόν το λόγο έχω σαν κανόνα πάντα να δευτερώνω τα χτυπημένα ψάρια. Αν είχα επιμείνει με μια βέργα να τραβήξω το ψάρι τότε θα το είχα χάσει πολύ γρήγορα.

Ο ροφός τώρα αφού ελευθερώθηκε από τη μια βέργα, κατάφερε να στρίψει μέσα στο θαλάμι του και να χαθεί από το οπτικό μας πεδίο. Βάζω τη σημαδούρα στη δεύτερη βέργα και αφήνω λίγη ώρα, έτσι ώστε να πέσει λίγο η σκόνη που έχει σηκωθεί.

Ο χρόνος σε αυτή την περίπτωση λειτουργεί υπέρ μας και κάμπτει την αντίσταση του τραυματισμένου ψαριού. Μετά από ένα τέταρτο επιχειρώ να ξαναβρώ το ψάρι και να φτιάξω κάποιο πλάνο για το πώς θα βγει από το σημείο που έχει βραχώσει. Μετά από 3 βουτιές τον βρίσκω ένα μέτρο πιο κάτω από εκεί που χτυπήθηκε για δεύτερη φορά . Στο σημείο αυτό μου δίνει πλέον καθαρή βολή.

Με το ψάρι νεκρό πλέον είναι θέμα χρόνου να βγει στην επιφάνεια. Ο ροφός όμως είναι μεγάλος και αρνείται να εγκαταλείψει το θαλάμι του. Ο χώρος δεν επαρκεί για να στρίψω το ψάρι και πρέπει να έρθει ανάποδα κάτι το οποίο είναι δύσκολο.

Μια βολή γίνεται στο κότσι της ουράς, έτσι ώστε τραβώντας την να δίνει διεύθυνση στο ψάρι και να μη στρίβει και σκαλώνει το κεφάλι του. Βγάζοντάς τον από το χαράκι, μας ενοχλεί πλέον η δεύτερη βέργα, την οποία και στραβώνω για να χωρέσει να βγει από το θαλάμι. Στην ίδια βουτιά ανεβαίνει μαζί μου στην επιφάνεια.

Το τι επακολούθησε δεν λέγεται. Τους είχα ενημερώσει για μεγάλο ψάρι, αλλά δεν είχαν καταλάβει? το μέγεθος και η χαρά όλων ήταν έκδηλη. Δεν χτυπιούνται και κάθε μέρα ροφοί 27 κιλών? και μάλιστα στο αβυσσαλέο βάθος των 12 μέτρων...

Λάμπρος Δερτιλής

Δεν υπάρχουν σχόλια: