Επικοινωνήστε μαζί μας

divemag2009@gmail.com

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Επιλεκτικότητα ….


Λατρεύω το ψαροτούφεκο! Με γεμίζει ψυχικά, με ασκεί σωματικά, μου οξύνει το μυαλό. Και στο τέλος της μέρας, μου επιτρέπει να βάλω στο τραπέζι ένα πιάτο από την ποιοτικότερη τροφή, που -το σημαντικότερο- συνέλεξα με τα χέρια μου, διαιωνίζοντας τη φυσική προσταγή του συλλέκτη τροφής, τυπωμένη στα γονίδια του αρσενικού (και όχι μόνο) από κατασκευής. 


Επιπροσθέτως, είναι ένα σπορ που ελάχιστα επιβαρύνει το οικοσύστημα, μάλιστα από όλες τις μεθόδους ψαρέματος σίγουρα το λιγότερο. Αυτό γιατί είναι η μοναδική μέθοδος ψαρέματος που δίνει στον ψαρά το δικαίωμα της επιλογής. Η αμέσως «φιλικότερη» προς το περιβάλλον μέθοδος, το catch-and-release sport fishing δίνει την ευκαιρία στον ψαρά να αφήσει το ψάρι, αφού όμως πρώτα το έχει ταλαιπωρήσει αρκετά: κάποια από τα απελεύθερα ψάρια δεν θα επιβιώσουν.

Το ψαροτούφεκο αντίθετα, δίνει την ευκαιρία στον κυνηγό να αφήσει το ψάρι να φύγει ανέγγιχτο. Γιατί; Επειδή είναι σε εποχή αναπαραγωγής, επειδή είναι σπάνιο είδος, επειδή είναι μικρό μέγεθος, επειδή δεν έχει καλή γεύση... και οι λόγοι συνεχίζονται. Αυτό το πολυσυζητημένο λοιπόν δικαίωμα της επιλογής είναι ο βασικός λόγος που κάνει το ψαροτούφεκο να ξεχωρίζει. 

Και βέβαια ο τρόπος που γίνεται: κρατώντας την αναπνοή, εισερχόμενοι στον κόσμο των ψαριών και προσεγγίζοντάς τα «στα ίσα», όντας σαν και αυτά κυνηγοί και κρίκοι ταυτόχρονα της τροφικής αλυσίδας. Είμαι σίγουρος πως αν τα ψάρια μιλούσαν δεν θα είχαν να αντιπαραθέσουν και πολλά, μάλλον θα αποδέχονταν στωικά το πεπρωμένο τους, μια και έτσι ζουν όλη τη ζωή τους: σαν κυνηγοί και ταυτόχρονα κυνηγημένοι.

Επίσης, αν είχαν δικαίωμα επιλογής στο θάνατο θα διάλεγαν σίγουρα το ντουφέκι, που τα ξεπαστρεύει γρήγορα και σίγουρα. Για σκεφτείτε ένα σαργό που παλεύει με το παραγάδι όλη τη νύχτα πριν ψοφήσει, ή μια συναγρίδα που πνίγεται στα δίχτυα...
Είναι να αναρωτιέσαι λοιπόν, γιατί συχνά πυκνά ακούγονται αντιδράσεις και -ακόμα χειρότερα- κάποτε η πολιτεία προβαίνει σε περιορισμούς και απαγορεύσεις. Τι ζόρι δηλαδή τραβάει ο μέσος περιβαλλοντολόγος και τα βάζει μαζί μας; Είμαστε άραγε τόσο επιζήμιοι για το περιβάλλον;
Την πρώτη απάντηση την έδωσε ο ιταλός Τζόρτζιο Νταπιράν ο οποίος φιλοσοφώντας σε κάποια από τις ταινίες του είπε ότι όλα άρχισαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, όταν ο Γουόλτ Ντίσνευ πρωτοσχεδίασε τον Μίκυ Μάους και τον Ντόναλντ Ντακ, δίνοντας σε ζώα ανθρώπινη υπόσταση, λογική και ψυχή. 

Αυτή η «ανθρωποποίηση» των ζώων ευθύνεται για τη μετέπειτα ευαισθητοποίηση του ανθρώπου για όλες τις μορφές κυνηγιού και αυτό μάλλον καλύπτει το κομμάτι αυτών που ανησυχούν για το περιβάλλον.

Εδώ θα δοθούν και δύο ακόμη παράμετροι, λιγότερο «ψυχεδελικές» και περισσότερο επί της ουσίας: ο μεγαλύτερος πόλεμος γίνεται από ανθρώπους σχετικούς με τη θάλασσα, τόσο σχετικούς που έχουν επαγγελματικά συμφέροντα από αυτή. Ήτοι επαγγελματίες ψαράδες και καταδυτικά κέντρα.
Οι πρώτοι, αφενός έχουν τη λανθασμένη αίσθηση ότι η θάλασσα και τα ψάρια τούς ανήκουν, άρα ο ψαροτουφεκάς είναι εχθρός γιατί τους κλέβει το βίος. Αν σε αυτό προσθέσετε και τη διαβόητη ψαράδικη ζήλια, ο συνδυασμός είναι εκρηκτικός! Σκεφτείτε λοιπόν ότι αυτή η κάστα έχει τη δύναμη να «εκβιάζει» συντεχνιακά τις κυβερνήσεις... Ουδέν σχόλιο.

Για τους ιδιοκτήτες καταδυτικών κέντρων -που ομολογουμένως είναι πιο μετριοπαθείς και κάποτε φιλικοί -ίσως υπάρχει λύση: καταδυτικά πάρκα. Αν γίνουν με μέτρο και ισχύσουν και για τους επαγγελματίες ψαράδες, δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει ψαροκυνηγός που θα αντιταχθεί. Δυστυχώς στη χώρα μας όμως δεν υπάρχει ούτε μέτρο, ούτε μπέσα, γι αυτό καλύτερα αυτή η υπόθεση να μείνει στη θεωρία.

Όσο για μας, έχουμε μάλλον ένα μερίδιο ευθύνης. Όλη αυτή η υπέρ έκθεση ηρώων με αρμαθιές μαυρόψαρα επί δεκαετίες, μας εξασφάλισε μερικούς σίγουρους εχθρούς και έδωσε επιχειρήματα σε κάμποσους ακόμα. Ευτυχώς στις μέρες μας η κατάσταση δείχνει να διορθώνεται αν και υπάρχουν ακόμη εναπομείναντες δεινόσαυροι, που όχι μόνο εξακολουθούν να υπέρ αλιεύουν, αλλά δε διστάζουν να βγάζουν τα κατορθώματά τους σε κοινή θέα, σε μέρη μάλιστα υψηλής θέασης, όπως το διαδίκτυο. Σε αυτούς, απλά θα ευχηθώ «Καλές ψαριές»!

Το δικαίωμα της επιλογής είναι αυτό που δίνει όλη την αίγλη στο σπορ που ονομάσαμε «μοντέρνο ψαροτούφεκο». Ας το εκμεταλλευτούμε.

Δ. Κόλλιας

Δεν υπάρχουν σχόλια: